Περὶ δὲ τοῦ ὅτι ἡ ὀνομαζομένη ἐνταῦθα «Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆ μήτηρ» εἶναι αὐτὴ αὕτη ἡ Κυρία Θεοτόκος ὀλίγοι γνωρίζουσιν. Ὅτι δὲ τὴν Θεοτόκον ὀνομάζουν ἐνταῦθα οἱ Εὐαγγελισταὶ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ, μαρτυρεῖ τοῦτο ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος καὶ ὁ Θεοφύλακτος, καθὼς καὶ ἄλλοι τινές, ἂν καὶ ἄλλοι ἄλλως λέγουσι. Τὴν ὀνομάζουν δὲ οἱ Εὐαγγελισταὶ οὕτω κεκαλυμμένως μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ, διὰ νὰ μὴ συκοφαντοῦν οἱ Ἰουδαῖοι τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Θεότητα. Ἦσαν δὲ ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωσῆς τέκνα τοῦ Ἰωσὴφ ἐκ τῆς προτέρας αὐτοῦ γυναικὸς καὶ καθὼς οὗτοι Ἀδελφόθεοι ὠνομάζοντο, διὰ τὴν νομιζομένην συγγένειαν αὐτῶν μετὰ τοῦ Κυρίου, οὕτω καὶ ὡς τέκνα τῆς Θεοτόκου ἐθεωροῦντο, διότι ἡ Θεοτόκος μετὰ τοῦ Ἰωσὴφ ἀνέτρεφον αὐτούς. Αὗται λοιπὸν εἶναι αἱ ὀνομαστικῶς ἀναφερόμεναι γυναῖκες. Πλὴν ὅμως τούτων, ἦσαν καὶ ἄλλαι πολλαί, αἱ ὁποῖαι ἠκολούθουν τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας· ἵσταντο δὲ αὗται μακρόθεν καὶ παρηκολούθουν τὰ γινόμενα διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων. Οἱ δὲ σκληροκάρδιοι Ἰουδαῖοι μὴ ἀρκούμενοι εἰς ὅσα μέχρι τῆς Σταυρώσεως κατὰ τοῦ Κυρίου διέπραξαν καὶ μὴ θέλοντες νὰ μείνωσι τὰ σώματα καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ἐζήτησαν τὴν ἄδειαν τοῦ Πιλάτου, διὰ νὰ συντρίψωσι τὰ σκέλη αὐτῶν καὶ ἐπιφέρωσιν οὕτω ταχύτερον τὸν θάνατον τῶν καταδίκων, καθὼς τοῦτο μαρτυρεῖ ὁ θεῖος Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέγων.
«Οἱ οὖν Ἰουδαῖοι, ἵνα μὴ μείνῃ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τὰ σώματα ἐν τῷ Σαββάτῳ, ἐπεὶ Παρασκευὴ ἦν· (ἦν γὰρ μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνου τοῦ Σαββάτου)· ἠρώτησαν τὸν Πιλᾶτον, ἵνα κατεαγῶσιν αὐτῶν τὰ σκέλη, καὶ ἀρθῶσιν» (Ἰωάν. ιθ’ 31).
Ἐπειδὴ τότε ἦτο ἡ ἑσπέρα τῆς Παρασκευῆς, ἡ δὲ ἑπομένη ἦτο ἡ μεγάλη καὶ τετιμημένη ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, διὰ νὰ μὴ ἀπομείνωσι τὰ σώματα εἰς τὸν Σταυρὸν ἕως τὴν μεθεπομένην, διὰ τοῦτο ἐπῆγαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ παρεκάλεσαν τὸν Πιλᾶτον νὰ τοὺς δώσῃ ἐξουσίαν, νὰ συντρίψωσι τοὺς πόδας τῶν καταδίκων, διὰ νὰ τελειωθῶσιν τὸ ταχύτερον. Διατί δὲ ἠγωνίζοντο νὰ καταβιβάσωσι τὰ σώματα ἀπὸ τοὺς σταυρούς; Διὰ νὰ φανῶσιν οἱ παράνομοι, ὅτι φυλάττουσι τὸν Μωσαϊκὸν Νόμον· διότι οὕτω ὁ Μωϋσῆς παραγγέλλει εἰς τὸ εἰκοστὸν πρῶτον κεφάλαιον τοῦ Δευτερονομίου λέγων· «Ἐὰν δὲ γένηται ἔν τινι ἁμαρτία κρίμα θανάτου καὶ ἀποθάνῃ καὶ κρεμάσητε αὐτὸν ἐπὶ ξύλου, οὐ κοιμηθήσεται τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ξύλου, ἀλλὰ ταφῇ θάψετε αὐτὸν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ». (Δευτ. κα’ 22-23). Ἤτοι, ἐὰν γίνῃ εἴς τινα ἄνθρωπον κρίσις θανάτου, διά τι πταίσιμον καὶ τὸν σταυρώσετε καὶ ἀποθάνῃ, νὰ μὴ ἀφήσετε τὸ σῶμά του νὰ μείνῃ εἰς τὸν Σταυρόν, ἀλλὰ νὰ τὸ καταβιβάσετε καὶ νὰ τὸ θάψετε ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ.