«Ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, ἐμπαίζοντες, μετὰ τῶν γραμματέων καὶ πρεσβυτέρων καὶ Φαρισαίων ἔλεγον· Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι· εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ Σταυροῦ, καὶ πιστεύσομεν αὐτῷ. Πέποιθεν ἐπὶ τὸν Θεόν· ρυσάσθω νῦν αὐτόν, εἰ θέλει αὐτόν· εἶπε γάρ, ὅτι Θεοῦ εἰμι υἱός» (Ματθ. κζ’ 41-43).
Ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετὰ τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων καὶ πρεσβυτέρων, ἔλεγον· ἄλλους ἔσωσεν ἀπὸ μεγάλους πειρασμούς, ὅπως τὸν παράλυτον τῆς ἀσθενείας, ὅπως τὴν θυγατέρα τῆς Χαναναίας ἀπὸ τοῦ δαιμονίου, ὅπως τὸν Λάζαρον ἀπὸ τοῦ θανάτου καὶ τὸν ἑαυτόν του δὲν δύναται νὰ λυτρώσῃ; Ἐὰν εἶναι αὐτὸς Βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, ἂς καταβῇ ἀπὸ τὸν Σταυρόν, νὰ πιστεύσωμεν εἰς αὐτόν. Ἰδοὺ καὶ οἱ ἀντάξιοι τοῦ χυδαίου ὄχλου ποιμένες καὶ διδάσκαλοι! Ἰδοὺ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεὶοι τῶν Ἰουδαίων. Ἀφοῦ τὸν ἀληθῆ Ποιμένα καὶ Διδάσκαλον κατέκριναν διὰ θανάτου, ἀφοῦ τὰς ἀποφάσεις τοῦ πονηροῦ των καὶ παρανόμου συνεδρίου ἐξετέλεσαν, ἔρχονται τώρα καὶ αὐτοὶ μετὰ τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ καὶ ἐμπαίζουν τὸν Ἐσταυρωμένον Δεσπότην ἁπάσης τῆς κτίσεως, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ Ἄγγελοι ἐπιθυμοῦν νὰ παρακύψουν καὶ εἰς τοῦ ὁποίου τὸ πρόσταγμα τρέμουσι τὰ σύμπαντα! Ἀλλ’ ὤ τῆς μακροθυμίας Σου, Δέσποτα, πῶς πρὸς χάριν ἡμῶν ὑπομένεις; Τί δὲ λέγουν ἐμπαίζοντες; Ἐὰν ἀληθῶς εἶναι υἱὸς Θεοῦ, ἂς καταβῇ ἀπὸ τὸν Σταυρὸν καὶ τότε θέλομεν πιστεύσει εἰς Αὐτόν. Ὤ τῆς εἰρωνείας! Διότι καὶ τοῦτο ἐὰν ἤθελε πράξει ὁ Κύριος, πάλιν δὲν ἤθελον πιστεύσει, ἀλλὰ θὰ τὸν διέβαλλον, ὅτι κατὰ φαντασίαν ταῦτα πράττει, ὡς μάγος καὶ τερατοποιός. Ὁ Κύριος ὅμως ἔπρεπε νὰ ἀποθάνῃ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, διὰ νὰ καταβῇ καὶ εἰς τὸν ᾅδην καὶ νὰ πληρώσῃ πᾶσαν τὴν ἔνσαρκον Αὐτοῦ οἰκονομίαν. Θὰ ἠδύνατο δὲ νὰ εἴπῃ καὶ εἰς αὐτοὺς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶπε πρὸς τὸν Πέτρον, ὅταν ἐκεῖνος ἀπέκοψε τὸ ὠτίον τοῦ δούλου τοῦ ἀρχιερέως· «Ἢ δοκεῖς, ὅτι οὐ δύναμαι ἄρτι παρακαλέσαι τὸν Πατέρα μου καὶ παραστήσει μοι πλείους ἢ δώδεκα λεγεῶνας Ἀγγέλων; Πῶς οὖν πληρωθῶσιν αἱ Γραφαί, ὅτι οὕτω δεῖ γενέσθαι;» (Ματθ. κϛ’ 53-54).
«Τὸ δ’ αὐτὸ καὶ οἱ λῃσταί, οἱ συσταυρωθέντες αὐτῷ, ὠνείδιζον αὐτόν» (Ματθ. κζ’ 44).
Ποῖοι εἶναι οἱ δύο οὗτοι λῃσταὶ καὶ τί συμβολίζουσι; Καὶ διατί πρῶτον καὶ οἱ δύο οὗτοι ὠνείδιζον τὸν Χριστόν, ὕστερον δὲ ὁ εἷς μετενόησε, καθὼς μαρτυρεῖ ὁ θεῖος Εὐγγελιστὴς Λουκᾶς, καὶ πρὸς τὸν ἕτερον ἔλεγεν;