Μὴ ταραχθῇς δὲ ἀκούων τούτου μὲν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, λέγοντος· «ἔδωκαν Αὐτῷ πιεῖν ὄξος μετὰ χολῆς μεμιγμένον», τοῦ δὲ Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου λέγοντος· «οἶνον ἐσμυρνισμένον». Τὶ εἶναι ὁ ἐσμυρνισμένος οἶνος; Ἡ σμύρνα εἶναι δάκρυον δένδρου πικρότατον, κατὰ τὴν ἰδέαν τοῦ μαύρου θυμιάματος, τὴν ὁποίαν φέρουσιν ἀπὸ τὴν Εὐδαίμονα Ἀραβίαν καὶ τὴν χρησιμοποιοῦν οἱ ἰατροὶ εἰς πολλὰς ὑπηρεσίας. Μετ’ αὐτῆς τῆς πικρᾶς σμύρνας ἀνέμιξαν καὶ οἶνον καὶ ἔδωκαν εἰς τὸν Χριστὸν νὰ πίῃ. Καὶ κατ’ ἄρχὰς μέν, ὡς λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Μάρκος «οὐκ ἔλαβεν» (Μάρκ. ιε’ 23) (Ματθ. κζ’ 34)· ὕστερον δέ, ὡς λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, γευσάμενος ὀλίγον ἐξ αὐτοῦ, «οὐκ ἤθελε πιεῖν». Τότε ἐπληρώθη ἡ προφητεία τοῦ Προφήτου Δαβίδ, τὴν ὁποίαν λέγει εἰς τὸν ἑξηκοστὸν ὄγδοον Ψαλμόν· «Καὶ ἔδωκαν εἰς τὸ βρῶμά μου χολὴν καὶ εἰς τὴν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος» (Ψαλμ. ξη’ 22).
«Σταυρώσαντες δὲ αὐτὸν διεμερίσαντο τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, βάλλοντες κλῆρον· ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Προφήτου· «Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον. Καὶ καθήμενοι ἐτήρουν αὐτὸν ἐκεῖ» (Ματθ. κζ’ 35-36).
Τί σημαίνει σταυρώσαντες; Ἤτοι τὸν ἐκάρφωσαν ἐπάνω εἰς τὸν Σταυρόν. Καὶ διατί δὲν τὸν ἐθανάτωσαν μὲ ἄλλον τρόπον θανάτου, ἀλλὰ μὲ Σταυρόν; Διότι αὕτη ἦτο ἡ συνήθεια τῶν Ρωμαίων πρὸς θανάσιμον τιμωρίαν τῶν βαρέως ἐγκληματισάντων, καὶ δὴ τῶν λῃστῶν. Καὶ τί συμβολίζει ὁ Σταυρός; Καθ’ ἕνα μὲν τρόπον, ὅτι ὁ Σταυρὸς εἶναι τετραμερὴς καὶ εἰκονίζει τὰ τέσσαρα μέρη τῆς γῆς, Ἀνατολήν, Δύσιν, Ἄρκτον καὶ Μεσημβρίαν. Ἵνα λοιπὸν συνάξῃ καὶ τὰ ἔθνη εἰς τὴν ἐπίγνωσιν Αὐτοῦ ἀπὸ τὰ τέσσαρα πτερύγια, τοὐτέστι τὰ τέσσαρα μέρη τῆς γῆς, καθὼς τὸ λέγει καὶ ὁ Προφήτης Ἡσαΐας εἰς τὸ ἑνδέκατον κεφάλαιον· «Καὶ τοὺς διεσπαρμένους Ἰούδα συνάξει ἐκ τῶν τεσσάρων πτερύγων τῆς γῆς» (Ἡσαΐας ια’ 12). Κατὰ δεύτερον δὲ τρόπον, ἵνα πληρωθῶσι καὶ οἱ λόγοι τῶν Προφητῶν, ὅσους προεῖπον, ὅτι διὰ Σταυροῦ μέλλει νὰ γίνῃ ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ. Ποῖαι δὲ εἶναι αἱ προφητεῖαι αὗται, ἄκουσον.
Ὁ μὲν Μωϋσῆς λέγει εἰς τὸ εἰκοστὸν ὄγδοον, κεφάλαιον τοῦ Δευτερονομίου· «Ὄψεσθε (ἤτοι, θέλετε ἴδει), τὴν ζωὴν ὑμῶν κρεμαμένην, ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ὑμῶν» (Δευτ. κη’ 66). Ὁ δὲ Ἡσαΐας εἰς τὸ πεντηκοστὸν τρίτον Κεφάλαιον· «Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται· καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει· αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν» (Ἡσαΐας νγ’ 4-5).