Εἰς ἄλλον δὲ καιρὸν πάλιν τέσσαρες γέροντες ἦλθον εἰς τὸ Μοναστήριον, καταγόμενοι ἀπὸ τὸ χωρίον τῶν Ὀροβιῶν· ἰδὼν δὲ αὐτοὺς ὁ Ἅγιος τοὺς ἠρώτησε· «Πῶς ἤλθατε, ἀδελφοί;». Αὐτοὶ δὲ ἀπεκρίθησαν· «Ἡμεῖς, Ἅγιε Γέρον, εἴμεθα πτωχοὶ καὶ γέροντες καὶ ἤλθομεν ἕως ἐδῶ νὰ μᾶς σώσῃς ψυχικῶς καὶ σωματικῶς». Ὁ δὲ Ἅγιος Γέρων μετὰ χαρᾶς καὶ εὐχαριστίας τοὺς ἐδέχθη, καὶ διδάξας αὐτοὺς τοὺς κανόνας τῆς μοναδικῆς πολιτείας τοὺς ἐνέδυσε καὶ τὸ σχῆμα τῶν Μοναχῶν. Οἱ δὲ ἕτεροι Μοναχοὶ ἔλεγον πρὸς τὸν Ἅγιον· «Δὲν εἶναι συμφέρον τοῦ Μοναστηρίου νὰ μείνωσιν ἐδῶ αὐτοί, ἐπειδὴ εἶναι γέροντες καὶ ἔχουσι χρέη, θέλομεν δὲ ἔχει ἐνοχλήσεις παρ’ αὐτῶν. Ὁ δὲ Ἅγιος Γέρων ἀπεκρίθη εἰς αὐτούς· «Σεῖς, ὅπου θέλετε, ὑπάγετε καὶ ἀφήσατε ἐδῶ τοὺς πτωχοὺς γέροντας· διότι τὸ Μοναστήριον τοῦτο εἶναι τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καὶ τῶν πτωχῶν, ὅθεν ὅσοι ἔλθουν τοὺς δέχεται». Μείναντες δὲ ἐκεῖ οἱ πτωχοὶ γέροντες ἠλευθερώθησαν καὶ τῆς θλίψεως τῆς πενίας καὶ τοῦ βαρυτάτου χρέους.
Ἄλλος τις ὑπὸ πτωχείας κατατρυχόμενος, Γεώργιος καλούμενος, ἀπὸ χωρίον Καλαμούδι, ἔχων καὶ παιδία πολλὰ προσέτρεχε κατὰ συνέχειαν εἰς τὸν σεβάσμιον Γέροντα, ἀπαιτῶν ἔλεος χάριν θεραπείας τῆς πτωχείας του· ὁ δὲ Ἅγιος τὸν ἐδέχετο μετὰ χαρᾶς καὶ τοῦ ἔδιδεν ἐλεημοσύνην. Ἐν μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν ἦλθε πάλιν ὁ αὐτὸς Γεώργιος εἰς τὸ Μοναστήριον κατὰ τὴν συνήθειάν του καὶ ἰδὼν ὁ Ἅγιος Γέρων πολλὰ τεταλαιπωρημένον ἀπὸ τὴν πτωχείαν, ἐδάκρυσε καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· «Πῶς περνᾷς, ἀδελφέ, σὺ καὶ τὰ παιδία σου;». Εἷχε δὲ συνήθειαν ὁ Ἅγιος, ὅτε ἔβλεπεν ἀνθρώπους κακουχουμένους καὶ τεθλιμμένους ὑπὸ τῆς πτωχείας, νὰ χύνῃ δάκρυον ὑπὸ τῆς συμπαθείας του. Ὁ δὲ πτωχὸς Γεώργιος ἀπεκρίθη, λέγων πρὸς τὸν Ὅσιον· «Δι’ εὐχῶν σου ἁγίων, Δέσποτά μου, ὑγείαν ἔχομεν· ἂν ὅμως ἔλειπεν ἡ ἁγιωσύνη σου, εἴμεθα ἀποθαμένοι». Ὁ δὲ Ὅσιος λέγει πρὸς αὐτόν· «Πήγαινε, ἀδελφέ, εἰς τὴν τράπεζαν νὰ φάγῃς ἄρτον καὶ ἔπειτα νὰ σοῦ δώσῃ ὁ κελλάρης δύο κιλὰ κεχρὶ [4] νὰ ὑπάγῃς εἰς τὴν οἰκίαν σου νὰ φάγουν καὶ τὰ τέκνα σου».
Ἀφοῦ ὁ πτωχὸς Γεώργιος ἔφαγε, τοῦ ἔδωσαν καὶ τρεῖς ἄρτους, τὸ κεχρὶ ὅμως δὲν ἠθέλησαν οἱ προεστῶτες τοῦ Μοναστηρίου νὰ τὸ δώσουν, ἀλλ’ εἶπον εἰς αὐτόν· «Δὲν σὲ ἀρκεῖ ὅτι καθ’ ἑκάστην ἔρχεσαι καὶ μᾶς ἐνοχλεῖς, μόνον θέλεις νὰ σοῦ φορτώνωμεν καὶ τὰ ζῷα τοῦ Μοναστηρίου μὲ τὰ πρὸς ζωάρκειαν νὰ ἐπιστρέφῃς εἰς τὴν οἰκίαν σου;».