Τὸ καιρὸν ἐκεῖνον ἐπῆγεν ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας [6] δι’ ἀναγκαίαν ὑπόθεσιν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εἰς τὰ ὁποῖα καὶ οἱ δύο ἄλλοι Πατριάρχαι συνήχθησαν. Ὁ δὲ Ἅγιος εἶχε πόθον πολὺν νὰ λάβῃ ἀπὸ τοὺς τέσσαρας Πατριάρχας συγχωρητικὰ γράμματα. Ἀπελθὼν λοιπὸν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην εἰσῆλθεν εἰς πλοῖον καὶ ἔπλευσεν εἰς Αἴγυπτον, ἐκεῖθεν δὲ εἰς Ἱεροσόλυμα. Ἀφοῦ δὲ ἐπέτυχε τοῦ ποθουμένου, ἐπέστρεψε πάλιν διὰ θαλάσσης καὶ καθὼς ἔπλεον ἔγινε τοσαύτη τρικυμία, ὥστε ἔμελλε νὰ καταποντισθῇ τὸ πλοῖον εἰς ὀλίγον διάστημα. Τότε ὁ Ἅγιος, βλέπων τὸν ἐπικρεμάμενον κίνδυνον, ἐλυπήθη ὅτι ἔμελλε νὰ συναπολεσθῇ μὲ βαρβάρους καὶ ἐδεήθη μετὰ δακρύων πρὸς τὸν Δεσπότην Χριστόν, ταῦτα μὲ πίστιν ἀνόθευτον λέγων· «Σῶσόν με, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, καθὼς ἔσωσας τοὺς μαθητάς Σου κινδυνεύοντας, ὅτι Σὺ ἐξουσιάζεις τὴν θάλασσαν καὶ καταπραΰνεις τὸν σάλον τῶν κυμάτων αὐτῆς ὅταν βούλεσαι».
Ταῦτα τοῦ Ὁσίου προσευξαμένου μὲ δάκρυα (ὢ τῆς πρὸς τοὺς φιλοῦντας σε, Χριστέ, χρηστότητος, ἀγάπης καὶ οἰκειότητος!) παρευθὺς ἔπαυσεν ἡ ταραχὴ τῆς θαλάσσης καὶ ἐγένετο γαλήνη θαυμασία. Οἱ δὲ ἀγνώμονες βάρβαροι, ἀντὶ νὰ εὐχαριστήσουν τὸν Ὅσιον, τὸν ἐφθόνησαν καὶ ἠβουλήθησαν νὰ τὸν ρίψουν εἰς τὸ πέλαγος, λέγοντες ὅτι τὴν θάλασσαν ἐμάντευσε, διότι ὕψωσε τὴν Παναγίαν ὁ Ἅγιος, κατὰ τὴν συνήθειαν. Ἀλλὰ ἡ θεία χάρις, ἥτις τὸν ἐφύλαττεν εἰς πολλῶν ὠφέλειαν, τοὺς ἠμπόδισεν ἀπὸ τοιοῦτον ἐπιχείρημα, φωτίζουσα ἕνα ναύτην, ὅστις ἦτο φιλανθρωπότερος καὶ συνεβούλευσε τοὺς ἄλλους νὰ μὴ τὸν πνίξωσι. Λυτρωθεὶς λοιπὸν ὁ Ὅσιος ἀπὸ τὴν ἐπιβουλήν, μὲ τὴν συμβουλὴν τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου ἔφθασεν εἰς τὸ Μοναστήριον. Ἰδόντὲς δὲ αὐτὸν οἱ ἀδελφοὶ ἐχάρησαν, διότι ἀκόμη τὸν ἐχρειάζοντο νὰ τοὺς καταρτίσῃ μὲ νουθεσίας πρὸς εὐταξίαν καὶ βελτίωσιν. Ὡσαύτως ηὐφράνθη καὶ ὁ Ἅγιος καὶ ἐδόξασε τὸν Κύριον, βλέπων αὐτοὺς ὅτι ἐφύλαττον τὰς παραγγελίας του. Διηγήθη δὲ καὶ τὰ συμβάντα εἰς τὴν θάλασσαν πρὸς τὸν Πνευματικὸν Ματθαῖον ἀπόκρυφα. Μετὰ ταῦτα ἐπλήθυναν τὰ κελλία καὶ οἱ ἀδελφοὶ πάντες εἰς τὰς ἀρετὰς προέκοπτον θείᾳ δυνάμει καὶ χάριτι. Καὶ ὄχι μόνον τὰ Κοινόβια ηὔξανον, ἀλλὰ καί τινα Καθίσματα [7] ἔγιναν, ἐκ τῶν ὁποίων δὲν ὑπῆρχον πρότερον εἰς τὴν Σκήτην καὶ καθ’ ἑκάστην προέκοπτον ὅτι πρὶν ἔλθῃ εἰς τὴν Βέροιαν ὁ Ὅσιος, πολὺ ὀλίγοι καὶ σπάνιοι εὑρίσκοντο οἱ ἐνάρετοι. Ἀλλὰ μετὰ τὴν αὐτοῦ ἐπέλευσιν, πολλοὶ τὴν πολιτείαν αὐτοῦ ζηλώσαντες ἐγέμισαν τὰ περίχωρα, ὄχι μόνον ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ γυναῖκες καὶ παιδία ἔφευγον ἀπὸ τὰς οἰκίας των διὰ τὴν Οὐράνιον Βασιλείαν καὶ ἐμόναζον.