Καὶ ὄχι μόνον πρὸς πρόθυμον ἐκτέλεσιν τοῦ ἀγαθοῦ προτρέπει ἡμᾶς ὁ στοχασμός, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρών, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἀποτρέπει ἡμᾶς καὶ ἀναχαιτίζει τὰς πρὸς τὴν κακίαν ὁρμάς, ὅσον καὶ ἂν εἶναι βέβαια· διότι ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεως, ὅταν καὶ μόνον διανοηθῶμεν τὸ κακόν, φωνάζει ἐντὸς ἡμῶν: «Μὴ προσηλώνῃς τὸν νοῦν σου, ἄνθρωπε, εἰς τὸ κακόν, διότι πλησίον σου εὑρίσκεται ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφροὺς Θεός· καὶ μὴ τολμήσῃς ποτὲ νὰ ἀποφασίσῃς τὸ κακόν, διότι ἐνώπιόν σου ἵσταται ὁ παντεπόπτης Θεός, ὁ μισῶν τὴν κακίαν καὶ τιμωρῶν πάντας τοὺς ἐργαζομένους τὴν ἀνομίαν».
Οὐδεὶς βεβαίως τολμᾷ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως ν’ ἀτακτῇ καὶ τὰς διαταγὰς αὐτοῦ ἀσυστόλως κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ νὰ καταπατῇ. Καὶ ὁ λόγος προφανής· διότι πᾶς τις φοβεῖται τοῦ παρισταμένου βασιλέως τὴν ὀργήν. Ἀλλὰ πόσον μᾶλλον ὁ φόβος τῆς ὀργῆς τοῦ ἐνώπιον ἡμῶν παρισταμένου παντοδυνάμου Θεοῦ, τοῦ ὁποίου ἓν μόνον νεῦμα δύναται, κατὰ τὸν Προφητάνακτα, πᾶσαν τὴν γῆν νὰ κλονίσῃ, δὲν θὰ ἰσχύσῃ ἀπὸ πᾶσαν ἁμαρτίαν νὰ μᾶς ἀναχαιτίσῃ, ἀφοῦ μάλιστα σκεφθῶμεν καλῶς ἔνθεν μὲν ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι βαρεῖα κατὰ τοῦ Ὑψίστου προσβολὴ γινομένη ἐνώπιον Αὐτοῦ, ἔνθεν δὲ ὅτι ἡ τιμωρία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀσυγκρίτως βαρυτέρα πάσης ἐπιγείου τιμωρίας καὶ ἄφευκτος; Τοῦ ἐπιγείου βασιλέως ὡς ἀνθρώπου καὶ αὐτοῦ ἀσθενοῦς καὶ θνητοῦ καὶ ἡ τιμωρία πρόσκαιρος, μικρὰ καὶ παροδική, καὶ πολλοὶ πολλάκις δύνανται νὰ ἐκφύγωσιν αὐτήν· ἀλλ’ ἡ τιμωρία τοῦ πανσθενοῦς καὶ αἰωνίου Θεοῦ εἶναι αἰώνιος καὶ φρικτή, καὶ κατ’ οὐδένα λόγον δυνάμεθα ν’ ἀποφύγωμεν αὐτήν, διότι ἡ ἐξουσία Αὐτοῦ εἶναι ἀπεριόριστος, τὸ κράτος ἀήττητον καὶ αὐτὸ τὸ πνεῦμα πανίσχυρον.
Εἶναι λοιπὸν ὁ στοχασμὸς τῆς πανταχοῦ παρουσίας τοῦ Θεοῦ χαλινὸς σωτήριος ἀναχαιτίζων τὴν ὁρμὴν τῆς ἁμαρτίας καὶ σφενδόνη θαυμαστὴ ἐκσφενδονίζουσα τὴν κακίαν μακρὰν τῆς ἀνθρωπίνης καρδίας. Διὰ τοῦ στοχασμοῦ τούτου ἠδυνήθη ὁ πάγκαλος Ἰωσὴφ ἐν Αἰγύπτῳ νικηφόρως κατὰ τῆς ἁμαρτίας ν’ ἀντιταχθῇ καὶ ἀνώτερος τοῦ μεγάλου ἐκείνου πειρασμοῦ νὰ δειχθῇ καὶ ν’ ἀφήσῃ τὴν θαυμασίαν ἐκείνην φωνήν· «Καὶ πῶς ποιήσω τὸ ρῆμα τὸ πονηρὸν τοῦτο, καὶ ἁμαρτήσομαι ἐναντίον τοῦ Θεοῦ;» (Γεν. λθ’ 9).