Ὁποία αἴγλη τῆς ἀγάπης ταύτης ἐνώπιον ἡμῶν σήμερον ἀπαστράπτει! Αὐτὸς ὁ Ἅγιος Θεὸς συνομιλεῖ μετὰ ἁμαρτωλοῦ γυναικὸς καὶ χορηγεῖ εἰς αὐτὴν τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν! Αὐτὸς ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς πρὸς σωτηρίαν μιᾶς ψυχῆς ἐν μέσῃ μεσημβρίᾳ ὑπὸ τὸ φλογερὸν τοῦ ἡλίου καῦμα πεζὸς περιπατεῖ καὶ κάθηται ὡς ἔτυχε παρὰ τὴν πηγήν! Καὶ ἔπειτα πῶς ἡμεῖς οἱ εὐτελεῖς οὐδὲ κατ’ ἐλάχιστον στέργομεν νὰ ἐνοχληθῶμεν πρὸς σωτηρίαν καὶ βοήθειαν κινδυνευόντων ἀδελφῶν, ἵππους δὲ καὶ ἁμάξας ζητοῦμεν καὶ τὰς ὥρας παρατηροῦμεν καὶ περὶ τόπων καὶ θέσεων πολυπραγμονοῦμεν; Ἀλλὰ τὴν ραθυμία ταύτην καὶ κενοδοξίαν ἂς ἀποτινάξωμεν καὶ τὸν Σωτῆρα μιμούμενοι καὶ ἀγαπῶντες τὸ ἀγαθὸν πρὸς πάντας προθύμως ἂς πράττωμεν, ἕως ἔχομεν καιρόν, ἀναλογιζόμενοι διηνεκῶς, ὅτι ὁ Θεὸς εἰναι ἐνώπιον ἡμῶν καὶ βλέπει τὰς πράξεις καὶ ἀκούει τοὺς λόγους καὶ γινώσκει τὰ διανοήματα ἡμῶν. Οὕτω θὰ δυνηθῶμεν τὸ ἀγαθὸν νὰ ἐκτελῶμεν καὶ τὴν ἁμαρτίαν ν’ ἀποφεύγωμεν καὶ ἐν εὐφροσύνῃ καὶ γαλήνῃ τὰς ἐπὶ τῆς γῆς ἡμέρας ἡμῶν νὰ διέλθωμεν, ἐν δὲ τῇ αἰωνιότητι εἰς τὴν μεγάλην ἐκείνην χαρὰν θ’ ἀξιωθῶμεν νὰ εἰσέλθωμεν. Γένοιτο.