Ἀφοῦ δὲ ὑπέγραψαν ἐκείνην τὴν ψευδοκαθαίρεσιν, ἀπέστειλαν καὶ εἰς τὸν βασιλέα ἀναφοράν, ἥτις ἔλεγε ταῦτα· «Γίνωσκε, κράτιστε βασιλεῦ, ὅτι τὸν Ἰωάννην τὸν καθῃρέσαμεν διὰ πολλὰ καὶ μεγάλα ἐγκλήματα, δι’ ἃ δὲν παρουσιάσθη νὰ ἀπολογηθῇ· ὅθεν δὲν μένει ἄλλο παρὰ νὰ διατάξῃ ἡ βασιλεία σου ὅπως ἐξορισθῇ εἰς τόπον μακρινόν, διὰ νὰ μὴ ποιῇ σκάνδαλα».
Ταύτην τὴν ἀναφορὰν ἰδὼν ὁ βασιλεὺς καὶ πιστεύσας εἰς αὐτούς, ὡς τάχα εἰς Ἀρχιερεῖς, διέταξε νὰ ἐξορίσουν τὸν Ἅγιον· καὶ διὰ νὰ μὴ γένηται σύγχυσις τοῦ λαοῦ, διότι ὥρμησεν ὁ λαὸς νὰ φονεύσωσι τὸν Θεόφιλον, διὰ νυκτὸς ἔβαλον τὸν Ἅγιον εἰς βασιλικὸν πλοῖον, σύροντες αὐτὸν βιαίως, τὸν διεπέρασαν δὲ ἀπὸ τὸ στενὸν τῆς πόλεως πρὸς τὴν Μαύρην θάλασσαν, εἰς πόλιν ὀνομαζομένην Πραίνεστον. Μετὰ δὲ ταῦτα ἔγραψεν ὁ Θεόφιλος γράμματα καὶ πρὸς τὸν Πάπαν Ρώμης Ἰννοκέντιον, λέγων πρὸς αὐτόν, ὅτι καθῄρεσαν τὸν Ἅγιον. Ἐκεῖνος δὲ πρὸς μὲν τὸν Θεόφιλον δὲν ἀπήντησεν, ὡς ἀνάξιον τῆς ἀρχιερωσύνης, πρὸς δὲ τὸν βασιλέα Ἀρκάδιον ἔγραψεν ὀνειδιστικοὺς καὶ ἀφοριστικοὺς λόγους, ὅτι ἤκουσε τὴν γυναῖκα του καὶ ἐξώρισε τοιοῦτον φωστῆρα τῆς οἰκουμένης.
Ἀφοῦ λοιπὸν ἐξώρισαν τὸν Ἅγιον, ἠθέλησαν νὰ καθαιρέσουν καὶ τὸν Μητροπολίτην τῆς Ἐφέσου Ἡρακλείδην, τὸν ὁποῖον εἶχε χειροτονήσει ὁ Ἅγιος, ὅταν ἐπῆγεν εἰς τὴν Ἔφεσον. Ἐπειδὴ δὲ δὲν ἦτο ἐκεῖ τότε παρών, διὰ τοῦτο δὲν συνεφώνησαν οἱ Ἀρχιερεῖς· διότι οἱ μὲν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἔλεγον, ὅτι δὲν πρέπει ἀπόντα νὰ τὸν καθαιρέσωμεν· οἱ δὲ Ἀλεξανδρεῖς ἀντέλεγον, ὅτι πρέπει νὰ τὸν καθαιρέσωσι καὶ ἐν ἀπουσίᾳ του, διότι εἶναι ὠριγενιστής· τέλος φιλονικοῦντα ἀμφότερα τὰ μέρη τῶν Ἀρχιερέων, ἦλθον καὶ εἰς χεῖρας, οἱ δῆθεν μιμηταὶ τοῦ Χριστοῦ, ὅστις «λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδώρει», ἠκολούθησαν δὲ καὶ πληγαὶ καὶ ἐκ τῶν πληγῶν θάνατοι. Τὶς νὰ ἀκούσῃ τοὺς τοιούτους προβατοσχήμους λύκους καὶ νὰ μὴ φρίξῃ; Ἀλλὰ ἀκούσατε καὶ τὶ ἀκόμη ἔπραξεν ὁ θεομισὴς Θεόφιλος ἐναντίον τῶν Μακρῶν ἀδελφῶν, ἤτοι τοῦ Διοσκόρου καὶ τῶν ἀδελφῶν του καὶ τῶν ἄλλων πεντήκοντα συνακολούθων των, ὡς καὶ διὰ τὰ βιβλία τοῦ Ὠριγένους, τὰ ὁποῖα τὰ ἀνεθεμάτισεν, ὕστερα ὅμως ἐδέχθη· ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐγένοντο μετὰ ταῦτα.
Κατὰ δὲ τὴν νύκτα ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐξώρισαν τὸν Ἅγιον, σεισμὸς μέγας ἐγένετο καθ’ ὅλην τὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ φόβος ἀόρατος ἐπέπεσεν εἰς τὰ ἀνάκτορα τοῦ βασιλέως καθόσον οὐδεὶς τῶν ἐντὸς αὐτῶν ἠδυνήθη νὰ κοιμηθῇ πλέον.