κθ’ ὅτι ὅταν χειροτονήσῃ Μητροπολίτην, τοῦ χαρίζει καὶ χρήματα· καὶ τοῦτο πράττει διὰ νὰ ἔχῃ τοὺς Μητροπολίτας φίλους, νὰ δέχωνται ὅ,τι τοὺς λέγει· λ’ ὅτι ἐχειροτόνησεν εἰς Ἔφεσον Μητροπολίτην τὸν Ἡρακλείδην, ὁ ὁποῖος ἦτο ὠριγενιστής, καὶ κατηγορήθη καὶ ὡς κλέπτης, ὅτι ἔκλεψε φόρεμα Διακόνου τινὸς ὀνόματι Ἀκυλίνου· λα’ ὅτι ἔδειρε τὸν Μοναχὸν Ἰωάννην μετὰ τοῦ Σεραπίωνος, διότι ἤλεγχε τοὺς ὠριγενιστὰς ὡς αἱρετικούς· λβ’ ὅτι λέγει, ὅτι αἱ τράπεζαι κατὰ τὰς ὁποίας οἱ ἄνθρωποι μεθύσκονται εἶναι ἐξωτικαὶ καὶ θέλομεν νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ τὶ εἶναι αὐταὶ αἱ ἐξωτικαί, τὰς ὁποίας οἱ Ἕλληνες εἶχον ὡς θεὰς καὶ ἡ Ἐκκλησία μας δὲν δέχεται αὐτοὺς τοὺς λόγους· λγ’ ὅτι δίδει ἄδειαν εἰς ἕκαστον νὰ ἁμαρτάνῃ, διότι διδάσκει, λέγων: «Ἐὰν πάλιν ἁμαρτήσῃς, πάλιν μετανόησον καὶ ὁσάκις πταίσῃς, ἐλθὲ εἰς ἐμέ, νὰ σὲ θεραπεύσω»· λδ’ ὅτι ἐβλασφήμησεν εἰς διδαχήν τινα καὶ εἶπε, ὅτι δῆθεν ὁ Χριστὸς προσηυχήθη καὶ δὲν εἰσηκούσθη παρὰ τοῦ Πατρός, διότι δὲν προσηυχήθη ὡς ἔπρεπε· λε’ ἐξεγείρει διὰ τῶν λόγων του τοὺς κοσμικοὺς νὰ προκαλέσωσι σύγχυσιν, ὅταν συναχθῆ ἡ Σύνοδος κατ᾽ αὐτοῦ, νὰ δείρωσι τοὺς Ἀρχιερεῖς· λϛ’ ὅτι τοὺς Ἕλληνας τοὺς ὑπερασπίζεται εἰς πᾶσαν των ὑπόθεσιν καὶ τοὺς βοηθεῖ, ἐὰν θελήσῃ τις νὰ τοὺς πειράξῃ· λζ’ ὅτι δῆθεν εἰς ἄλλων Μητροπολιτῶν Ἐπαρχίας χειροτονεῖ αὐτὸς χωρὶς τὴν θέλησίν των Ἐπισκόπους καὶ Ἱερεῖς· λη’ ὅτι ποτέ του δὲν ἀφῆκε Κληρικόν τινα ἢ καὶ Ἀρχιερέα νὰ ἔμβῃ εἰς τὸ κελλίον, εἰς τὸ ὁποῖον ἐκοιμᾶτο, νὰ ἰδῇ· λθ’ ὅτι αἰχμαλώτους ξένους, οἵτινες δὲν ἦσαν ἐλευθερωμένοι, ἐχειροτόνησεν Ἀρχιερεῖς· μ’ ὅτι δῆθεν ἔδειρε μὲ τὴν χεῖρά του Ἐπίσκοπόν τινα ὀνόματι Ἰσαάκιον.
Αὐτὰ τὰ τεσσαράκοντα ἐγκλήματα γράψας μόνος του ὁ Θεόφιλος, τὰ ἔδωκεν εἰς ἐκείνους τοὺς κατηγόρους περὶ τῶν ὁποίων προείπομεν, ὡς μὴ γνωρίζων αὐτὸς δῆθεν τίποτε, καὶ τοὺς παρήγγειλεν, ὅταν συναθροισθῇ ἡ Σύνοδος τῶν Ἀρχιερέων, νὰ τὰ δώσουν εἰς τὰς χεῖράς του. Αὐτὸς δὲ ἀνεχώρησεν εἰς Χαλκηδόνα καὶ συνήγαγεν ἐκεῖ τοὺς ὁμόφρονάς του Ἀρχιερεῖς, τοὺς προρρηθέντας ἐχθροὺς τοῦ Ἁγίου, ἤτοι τὸν Βερροίας Ἀκάκιον, τὸν Γαβάλων Σεβηριανόν, τὸν Πτολεμαΐδος Ἀντίοχον, τὸν Χαλκηδόνος Κυρῖνον καὶ ὅλους τοὺς ἰδικούς του Ἐπισκόπους, τοὺς ὁποίους εἶχε φέρει ἐξ Αἰγύπτου καὶ ἄλλων τόπων· ἦσαν δὲ ὅλοι τεσσαράκοντα πέντε, συνεκρότησαν δὲ Σύνοδον εἴς τι μετόχιον, ὀνομαζόμενον Δρῦν, πλουσίου τινὸς ὀνόματι Ρουφίνου· ἔπειτα ἔγραψαν καὶ γράμματα καὶ ἔστειλαν πρὸς τὸν Ἅγιον.