Τότε ἔλαβε τὸ θαυμάσιον ἐκεῖνο μῆλον, ὅπου τῆς εἶχε στείλει ὁ ἠγαπημένος Μαθητὴς τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Παράδεισον, ὁμοῦ μὲ τὰ ἄλλα δύο, καθὼς ἀνωτέρω εἴπομεν, καὶ ἔφαγεν αὐτὸ εἰς δόξαν Θεοῦ, ἀφοῦ πλέον ἐγνώρισεν ὅτι ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ ὑπάγῃ πρὸς τὸν ποθούμενον Νυμφίον της, διότι πρωτύτερα δὲν ἠθέλησε νὰ τὸ φάγῃ, διὰ νὰ τὸ ἔχῃ εἰς ταύτην τὴν ἐξορίαν παρηγορίαν εἰς πᾶσαν ἀθυμίαν, τὴν ὁποίαν ἤθελεν ἔχει καμμίαν φορὰν ὡς ἄνθρωπος ἢ ἀπὸ τὰς Μοναχὰς λύπην τινὰ ἢ παράπονον. Διότι τότε ἐλάμβανεν αὐτὸ εἰς τὰς χεῖράς της, καὶ μὲ τὴν ἄμετρον αὐτοῦ εὐωδίαν ἠφανίζετο πᾶσα πικρία· ἐτρέπετο δὲ ἡ πολλή της λύπη καὶ ἀθυμία εἰς εὐθυμίαν καὶ ἀγαλλίασιν, καὶ ἐχαίρετο ἡ πανολβία ἐνθυμουμένη ὁποίαν ἀπόλαυσιν ἔμελλε νὰ κληρονομήσῃ εἰς τὴν οὐράνιον Βασιλείαν πάντοτε.
Τότε λοιπὸν, ἐνῷ ἔτρωγε τὸ μῆλον, ἐπληρώθη πάλιν εὐωδίας θαυμασίας ὅλον τὸ Μοναστήριον. Ἡ δὲ Ὁσία, μετὰ τὴν τοῦ μήλου μετάληψιν, ἦλθεν εἰς ἀγωνίαν, φοβουμένη τὸν θάνατον, βλέπουσα δὲ πρὸς τὸν οὐρανὸν ἔκλαιεν. Αἱ δὲ Μοναχαί, μὴ ἠξεύρουσαι τὴν αἰτίαν τοῦ πένθους, ὁμοίως ἔκλαιον καὶ τὴν ἠρώτησαν τί εἶχε καὶ ἐπικραίνετο. Ἡ δὲ ἀπεκρίνατο· «Σήμερον, τέκνα μου, ἀναχωρῶ ἀπὸ τοῦτον τὸν κόσμον καὶ πλέον δὲν μὲ βλέπετε, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα νὰ ὑπάγω εἰς τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον· ψηφίσατε δὲ προεστῶσαν τὴν Κυρίαν Μαρίαν, ὅτι ὁ Θεὸς τὴν προέκρινεν, ἥτις θέλει σᾶς κυβερνήσει θεάρεστα. Σπουδάσατε δὲ νὰ περιπατήσετε τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν, διὰ νὰ εὕρητε εὐρυχωρίαν εἰς τὸν Παράδεισον. Μισήσατε τὸν κόσμον καὶ τὰ ἐγκόσμια, ὅτι ὅλα ταῦτα τὰ πρόσκαιρα εἶναι μάταια. Μισήσατε τὰς ψυχάς σας, διὰ νὰ τὰς κερδήσητε, κατὰ τὴν ἀξίαν πρόσταξιν· μὴ κάμνετε ποτὲ τὸ θέλημα τῆς σαρκός, ἀλλὰ τὸ τοῦ Θεοῦ· διότι μόνον ἐκεῖνος δύναται νὰ σᾶς βοηθήσῃ τὴν ὥραν τῆς κρίσεως».
Αὐτὰ καὶ ἕτερα ψυχωφελῆ λέγουσα ἡ μακαρία Εἰρήνη τὴν τελευταίαν ὥραν, ἐσήκωσε πρὸς οὐρανὸν τὰς χεῖρας καὶ τὰ ὄμματα, καὶ προσηύξατο πρὸς Κύριον λέγουσα· «Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ ποιμὴν ὁ καλός, ὁ λυτρώσας ἡμᾶς διὰ τοῦ παναγίου καὶ πολυτίμου αἵματός σου, εἰς τὰς ἁγίας χεῖράς σου παραδίδω τοῦτο τὸ μικρόν σου ποίμνιον· σκέπασον αὐτὸ μὲ τὴν σκέπην τῶν πτερύγων σου καὶ διαφύλαξον αὐτὸ ἀπὸ τὰς ἐπηρείας τοῦ δαίμονος· ὅτι Σὺ εἶσαι ὁ ἁγιασμὸς καὶ ἡ λύτρωσις ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν εὐχαριστίαν ἀναπέμπομεν καὶ δοξολογοῦμέν σε πάντοτε».