Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν ΕΙΡΗΝΗΣ τῆς ἐκ Καππαδοκίας μὲν ὁρμωμένης, ἀσκησάσης δὲ ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Χρυσοβαλάντου.

Διὰ τὰς εὐεργεσίας της ταύτας ἡ Ἁγία Εἰρήνη τιμᾶται ἰδιαιτέρως ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανούς, ἐν δὲ τῇ περιοχῇ Ἀττικῆς ὑπάρχουσι σήμερον δύο εὐαγέστατοι γυναικεῖαι Ἱεραὶ Μοναὶ τιμώμεναι εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ προστατευόμεναι ὑπ’ αὐτῆς, πλῆθος δὲ κόσμου συρρέει τακτικῶς εἰς τοὶς περικαλλεστάτους Ναοὺς τῶν Μονῶν αὐτῶν, ἰδιαιτέρως δὲ κατὰ τὴν μνήμην τῆς Ἁγίας, τιμῶντες καὶ εὐχαριστοῦντες αὐτὴν διὰ τὰς εὐεργεσίας, τὰς ὁποίας κατὰ καιροὺς ἀπήλαυσαν καὶ πλεῖστα ὅσα θαύματα τελοῦνται ἐν αὐταῖς, ἅτινα ἀδύνατον εἶναι νὰ γράψωμεν ἡμεῖς, διότι δὲν θὰ μᾶς ἐπήρκει τὸ ἀνὰ χεῖρας βιβλίον, εἶναι ὅμως ταῦτα ἀναγεγραμμένα εἰς ἰδιαίτερα βιβλία ἐκδοθέντα ὑπὸ τῶν Μονῶν αὐτῶν[1]· ἡμεῖς δὲ θὰ ἀναφέρωμεν ἓν μόνον ἐξαίσιον θαῦμα, ὅπερ ἐτέλεσεν ἡ Ἁγία ρυσαμένη ἐκ βεβαίου θανάτου ἀδίκως τυφεκισθέντα Χριστιανόν, τὸν ὁποῖον καὶ ἡμεῖς καλῶς γνωρίζομεν καὶ ἰδίαν ἔχομεν ἀντίληψιν τοῦ συντελεσθέντος θαύματος.

Τὴν 14ην Ἰουλίου τοῦ ἔτους 1944 Χριστιανός τις ὀνόματι Νικόλαος Μαυροματάκης, κάτοικος Κηφισίας, ἔγγαμος, ἔχων γυναῖκα ἔγκυον οὖσαν τότε καὶ ἑπτὰ τέκνα μετέβη εἰς θέσιν Νταοῦ Πεντέλη τῆς Ἀττικῆς μετ’ ἄλλων συντρόφων του διὰ τὴν προμήθειαν ξύλων καὶ ξυλανθράκων. Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας μέλη ὁμάδος Ἑλληνικῆς Ἀντιστάσεως εἶχον φονεύσει τὸν Γερμανὸν φρούραρχον τῆς Ραφίνας καθὼς καὶ τὸν ὁδηγὸν τοῦ αὐτοκινήτου του. Εὐθὺς δὲ ὡς ἀνεκάλυψε τοῦτο ἡ Γερμανικὴ ἀστυνομία, διέταξεν εἰς ἐφαρμογὴν ἀντιποίνων νὰ συλληφθοῦν ἀμέσως ὅλοι ὅσοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν περιφέρειαν Νταοῦ Πεντέλης, συνέλαβον δὲ τότε τεσσαράκοντα περίπου ἄνδρας, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν προρρηθέντα Νικόλαον. Ἐννοεῖται, ὅτι ὅλοι αὐτοὶ ἦσαν τελείως ἀμέτοχοι καὶ ἀνίδεοι τῆς διαπραχθείσης δολοφονίας τῶν δύο Γερμανῶν, διότι οἱ πραγματικοὶ δρᾶσται ἦσαν ἄλλοι. Μετέφεραν τότε ὅλους τοὺς συλληφθέντας εἰς τὸ χωρίον Χαρβάτι, ἔμπροσθεν τοῦ μεγάλου κτήματος Λεβίδη. Ἐκεῖ, ἀφοῦ τοὺς ἐγύμνωσαν τελείως, τοὺς διέταξαν νὰ ἐξαπλώσουν γυμνοὶ ὅπως ἦσαν καὶ μὲ τὴν κοιλίαν νὰ σύρωνται ἐπὶ τοῦ ἀνωμάλου ἐκείνου ἐδάφους ὡς ὄφεις! Μετὰ πάροδον πολλῆς ὥρας καὶ ἀφοῦ εἶχον ὅλοι ἐξαντληθῆ καὶ μωλωπισθῆ ἀπὸ τὸ φρικτὸν ἐκεῖνο μαρτύριον, τοὺς διέταξαν νὰ ἐγερθῶσιν ὅλοι καὶ νὰ σταθῶσιν ἀνὰ τρεῖς-τρεῖς εἰς τὴν γραμμὴν καὶ εἰς στάσιν ὀκλαδόν.