Μόλις ἦλθον καὶ εἰς τὸν Νικόλαον καὶ τὸν εὗρον ζῶντα, ἐθαύμασαν καὶ παραλαβόντες αὐτὸν τὸν εἰσήγαγον εἰς τὰ κτῆμα Λεβίδη, ὅπερ εἶχον ὡς φρουραρχεῖον τῆς περιφερείας ἐκείνης καὶ τὸν περιώρισαν εἰς μίαν σκηνήν, βαλόντες ἔξωθεν ἕνα φρουρὸν ἵνα μὴ ἀποδράσῃ. Αὐτὸς ἰδὼν ὅτι εἶναι μόνος ἐκεῖ, ἔμεινεν ὅλην ἐκείνην τὴν νύκτα ἀγρυπνῶν, συνεχῶς δὲ προσευχόμενος ἐπεκαλεῖτο τὴν βοήθειαν τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, ἵνα σπεύσῃ πλησίον του καὶ κάμῃ τὸ θαῦμά της, λυτρώνουσα αὐτὸν ἀπὸ τὴν φοβερὰν ἐκείνην ὥραν τοῦ βεβαίου καὶ ἀναποφεύκτου θανάτου!
Ἀφοῦ ἐξημέρωσεν ὁ Θεὸς τὴν ἡμέραν, ἦλθον πάλιν οἱ βασανισταὶ περὶ ὥραν 5ην πρωϊνὴν καὶ τὸν διέταξαν νὰ ἐξέλθῃ τῆς σκηνῆς καὶ νὰ ἵσταται ἔξω εἰς τὴν ὕπαιθρον ὅπου καὶ ἔμεινεν ὑπὸ τὸν καυστικὸν ἥλιον ἕως τὴν 12ην μεσημβρινὴν ὥραν. Τότε τὸν ἐπῆραν πάλιν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸν ἔφεραν εἰς ἓν γραφεῖον, ὅπου ἦσαν πολλοὶ Γερμανοὶ ἀξιωματικοὶ διὰ νὰ τὸν ἀνακρίνουν. Καὶ ἀποτεινόμενος εἷς ἀξιωματικὸς πρὸς αὐτόν, τὸν ἐρωτᾷ εἰς παρεφθαρμένην ἑλληνικὴν γλῶσσαν· «Ἐμάθαμε πῶς εἶσαι μεγάλος κομμουνιστής!». Τοῦ ἀπαντᾷ ἐκεῖνος ἀμέσως· «Κακῶς σᾶς τὸ ἐπληροφόρησαν αὐτό. Ἐγὼ εἶμαι ἀνάξιος δοῦλος τοῦ Θεοῦ καὶ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιόν Του ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν». Τὸν ἐρωτοῦν τότε οἱ ἄλλοι· «Ἠξεύρεις τί ἐδίδαξεν ὁ Χριστός;». Καὶ τοὺς ἀπήντησε· «Μάλιστα, τὸ Εἰρήνη ὑμῖν καὶ Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους». Τὸν ἠρώτησαν πάλιν· «Ἔγγαμος εἶσαι;». Ἀπαντᾷ ἐκεῖνος· «μάλιστα, καὶ ἔχω ἑπτὰ παιδιὰ καὶ ἕνα ποὺ πρόκειται νὰ γεννηθῇ ὀκτώ». Ἐθαύμασαν λοιπὸν ἀπὸ τὴν ἀπάντησίν του αὐτὴν καὶ τοῦ εἶπον· «Φαίνεσαι πῶς εἶσαι καλὸς Χριστιανός. Πάρε τώρα τὴν ταυτότητά σου καὶ τὰ πράγματά σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου!».
Τότε ἐκεῖνος τοὺς ηὐχαρίστησε ποὺ τοῦ ἐχάρισαν τὴν ζωὴν καὶ ἀνεχώρησε δρομέως ὥσπερ ἔλαφος ἀπὸ τὸν κατηραμένον ἐκεῖνον τόπον, δοξάζων καὶ εὐχαριστῶν τὸν Πανάγαθον Θεὸν καὶ τὴν Αὐτοῦ θεράπαιναν, τὴν Ἁγίαν Εἰρήνην τοῦ Χρυσοβαλάντου, εἰς τὴν ὁποίαν μετὰ τοῦτο ἀφιέρωσε κατὰ τὴν ὑπόσχεσίν του καὶ τὸ γεννηθὲν τέκνον του, ὅπερ ἦτο θῆλυ, τὸ ὁποῖον καὶ μὴ θέλουσα ἡ γυνή του, πάλιν δι᾽ ἑτέρου θαύματος τῆς Ἁγίας, ἐπείσθη καὶ αὐτὴ καὶ τὸ ἀφιέρωσαν εἰς τὴν ἐν Λυκοβρύσει Κηφισίας Ἀττικῆς Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ἁγίας εἰς τὴν ὁποίαν καὶ αὐτὸς ὁ Νικόλαος εἰργάσθη ἀρκετά, εἰς ἀνταπόδοσιν τῆς εὐεργεσίας τῆς Ἁγίας.