Εἰς ὀλίγην ὥραν καὶ οἱ ἀπεσταλμένοι ἔφθασαν. Ἡ δὲ Ὁσία εἰσῆλθεν εἰς τὸν Ναὸν καὶ εἰδοποίησε τοὺς ἄρχοντας νὰ ὑπάγουν ἐκεῖ νὰ ὁμιλήσωσι· εἰσελθόντες δὲ ἐκεῖνοι τὴν ἐπροσκύνησαν. Καθὼς δὲ ἠγέρθησαν, ἐξῆλθεν ἀπὸ τὸ πρόσωπόν της ἀστραπὴ μεγάλη, ὥστε ἔπεσον εἰς τὰ ὀπίσω οἱ ἄρχοντες, μὴ ὑποφέροντες τὴν λαμπρότητα. Ἡ δὲ Ἀγία τοὺς ἤγειρε λέγουσα· «Μὴ φοβῆσθε, τέκνα μου, ὅτι καὶ ἐγὼ ἄνθρωπος εἶμαι ἀσθενὴς ὡς σεῖς. Ἀλλὰ διατί νὰ σᾶς βάλῃ εἰς κόπον ὁ ἄπιστος ἐκεῖνος, ὅστις σᾶς ἔστειλεν; Εἰπέτε πάλιν ἐκεῖνα ὅπου τοῦ εἶπα εἰς τὸ ὄνειρον, νὰ ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὴν φυλακὴν τὸν ἄνθρωπον, ὅτι δὲν τοῦ ἔπταισεν. Εἰ δὲ καὶ παρακούσῃ μου, θέλουν συμβῆ ὅσα τοῦ ἐπροφήτευσα· ὅτι δὲν ἀργεῖ ὁ Κύριος, ἀλλὰ εἶναι πλησίον εἰς ὅσους τὸν ἐπικαλοῦνται μὲ ἀλήθειαν».
Ταῦτα ἀκούοντες οἱ ἄρχοντες ἐφοβήθησαν περισσότερον, λέγοντες· «Οὕτω νὰ εἴπωμεν εἰς τὸν βασιλέα κατὰ τὴν ἁγίαν σου πρόσταξιν. Πλὴν παρακαλοῦμέν σε νὰ καθίσῃς ὀλίγον, νὰ μᾶς διδάξῃς λόγον ψυχωφελῆ καὶ σωτήριον». Τοῦτο δὲ εἶπον καὶ διὰ νὰ τὴν ἱστορήσῃ ὁ ζωγράφος ἀκριβέστερον. Γενομένου δὲ τούτου καὶ λαβόντες αὐτῆς τὸ ὁμοίωμα, ἐπέστρεψαν εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἀνήγγειλαν εἰς αὐτὸν ὅσα εἶδον καὶ ἤκουσαν. Καθὼς δὲ τοῦ ἔδειξαν τὴν εἰκόνα της, ἐξῆλθεν ἀστραπὴ ἀπὸ ταύτην, ἥτις τὸν ἐκτύπησεν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ἐθαμβώθη πρὸς ὥραν τὸ φῶς του. Ὅθεν ἀπὸ τὸν φόβον ἔμεινεν ἔντρομος, ταῦτα φωνάζων· «Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου», ἔστεκε δὲ ὥραν πολλὴν ὡς ἐξεστηκὼς καὶ θαυμάζων. Περιεργαζόμενος δὲ τὴν εἰκόνα, ἔλεγεν ὅτι ὡμοίαζεν ἐκείνης, ἥτις τοῦ ὡμίλησε. Τότε εὐθὺς ἐκβάλλει τὸν ἄρχοντα καὶ ζητῶν συγχώρησιν ηὐχαρίστει τὸν Κύριον, ὅστις τὸν ἐλύτρωσεν ἀπὸ τὰ δεινά, ὅπου ἔμελλε νὰ τοῦ ἔλθωσι διὰ τὸν ἄδικον ἐκείνου θάνατον.
Ἔγραψε δὲ καὶ ἐπιστολὴν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν Ὁσίαν ταῦτα λέγουσαν· «Ἐλυτρώσαμεν, κατὰ τὴν ἁγίαν σου πρόσταξιν, δούλη τοῦ Θεοῦ, τὸν ἀνεύθυνον, καὶ εὐχαριστοῦμέν σοι, ὅτι μᾶς ἐλύτρωσες ἀπὸ τὸν κίνδυνον· ἂς ἔχωμεν ὅθεν συγχώρησιν εἰς ὅ,τι ἐσφάλαμεν πρὸς τὴν ἁγιωσύνην σου, καὶ δὲν ἐπιστεύσαμεν ἀπὸ τὸ πρῶτον τὴν ὅρασιν, ἀλλὰ σοῦ ἐδώσαμεν ἐνόχλησιν· παρακάλει δὲ τὸν Θεὸν δι’ ἡμᾶς. Παρακαλοῦμεν δὲ ἐγὼ καὶ ἡ βασίλισσα, νὰ ἔλθῃς ἕως ἐδῶ, νὰ μᾶς εὐλογήσῃς μὲ τὰς ἁγίας χεῖράς σου. Εἰ δὲ καὶ δὲν θέλεις νὰ ἔλθῃς, ἐρχόμεθα νὰ σὲ προσκυνήσωμεν». Ταύτην τὴν ἐπιστολὴν τῆς ἔστειλεν ὁμοῦ μὲ βασιλικὰ δωρήματα.