Ἔμεινε λοιπὸν ὅλον τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τῆς ἀσθενείας εὐχαριστῶν καὶ δοξάζων τὸν Κύριον, καὶ καθ’ ὥραν προσηύχετο μὲ ὅλην τὴν ἀσθένειαν καὶ δὲν ἔλειπεν ἡ ᾠδὴ ἀπὸ τὰ χείλη του, ἐπροφήτευσε δὲ καὶ πολλὰ πράγματα εἰς τοὺς ἀδελφούς, τὰ ὁποῖα ὅλα ἐτελειώθησαν· ὅταν λοιπὸν ἐγνώρισαν ὅτι ἐπλησίασεν ἡ τελευτή του, συνήχθησαν τὰ πνευματικά του τέκνα καὶ ὠδύροντο τοιούτου Πατρὸς τὴν ὑστέρησιν· αὐτὸς δὲ τοὺς παρηγόρει καὶ τοὺς ἐδίδασκε νὰ ἔχουν ἕως τέλους ὑπομονὴν εἰς ὅσους πειρασμοὺς συμβαίνουσι καὶ νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς προεστῶτας, οἵτινες θέλουν ἡγουμενεύσει καὶ ἄλλα πολλὰ ἀναγκαῖα τοὺς παρήγγειλεν· ἐξαιρέτως δὲ εἶπε ταῦτα· «Ἐὰν ἰδῆτε μετὰ τὴν τελευτήν μου νὰ αὐξάνῃ τὸ ποίμνιον, νὰ πληθύνωνται οἱ Μοναχοὶ μὲ τὴν πάροδον τοῦ καιροῦ, ἔχετε καλὰς ἐλπίδας, ὅτι θὰ τελειώσουν καὶ τὰ ἐπίλοιπα ποὺ σᾶς εἶπα». Καὶ οὕτως ἐγένετο· ὅτι ὄχι μόνον ζῶντος αὐτοῦ ἤνθει τὸ Μοναστήριον, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἀποβίωσιν αὐτοῦ ἔμεινεν ὡς ἦτο πρότερον Κοινόβιον ἄδολον κατὰ τὰς παραδόσεις καὶ τάξεις ποὺ τοὺς ἔδωκε, τὰς ὁποίας ἐφύλαξαν ἀπαρασάλευτα. Ὅθεν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μακαρίους ἐκείνους ἔκαμαν διάφορα θαύματα· ἀλλ’ ἐπὶ τὸ προκείμενον ἐπανέλθωμεν.
Ὅταν ἐγνώρισεν ὁ Ἅγιος, ὅτι μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἔμελλε νὰ ὑπάγῃ πρὸς Κύριον, προσεκάλεσε τρεῖς Ἐπισκόπους καὶ ἀσπασάμενος αὐτοὺς ἐπῆρε συγχώρησιν, οἵτινες ἔκλαιον τὴν τούτου ὑστέρησιν, νομίζοντες τὸν θάνατον ἐκείνου μεγάλην ζημίαν των. Ἐκεῖνος δὲ πάλιν ἔχαιρεν ἐνθυμούμενος ὅτι ἐπήγαινε πρὸς τὸν ποθούμενον Χριστόν, ἵνα συναγάλλεται μετὰ τῶν Ἀγγέλων αἰωνίως. Μετὰ ταῦτα ἐσήκωσε τὰς χεῖρας ὀλίγον καὶ προσηύχετο μυστικὰ πρὸς Κύριον, καὶ συμπλέκων τὰς χεῖρας εἰς στῆθος εἰς σχῆμα Σταυροῦ, παρέδωκε τὴν γενναίαν ἐκείνην ψυχὴν (τὴν ὁποίαν ἐφοβοῦντο οἱ δαίμονες) εἰς τὰς ἀχράντους χεῖρας τοῦ Παναγάθου Θεοῦ, ζήσας χρόνους ἑκατὸν πέντε· ὁ δὲ Θεὸς ἐτίμησε καὶ τὴν τελευτὴν τοῦ δούλου του μὲ ἕνα μέγα θαυμάσιον.
Ἄνθρωπός τις ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρειαν, ὀνόματι Στέφανος, εἶχε πολὺν καιρὸν πονηρὸν δαιμόνιον, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸν Ἅγιον ζῶντος αὐτοῦ, ἵνα τὸν θεραπεύσῃ, καὶ δὲν ἔτυχε θεραπείας· πλὴν ἠξεύρων, ὅτι ἐὰν δὲν ἰσχύσῃ ἡ προσευχὴ τοῦ Ἁγίου νὰ ἰατρευθῇ, δὲν εἶχεν ἐλπίδα εἰς ἄλλον τινά, δὲν ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὸ Μοναστήριον, ἀλλὰ ἔμεινεν ἐκεῖ ἕως τὴν τελείωσιν τοῦ Ἁγίου. Βλέπων λοιπὸν ὁ Στέφανος νεκρὸν τὸν Ἅγιον ἔκλαιεν ἐπάνω εἰς τὸ λείψανον πικρῶς, ἀνέσπα τὰς τρίχας του, ἐκτύπα τὸ πρόσωπον εἰς τὸ