Τοιοῦτος εἶναι καὶ ὁ ἐραστὴς τοῦ Θεοῦ. Ὅπως σίδηρος ἐν τῇ καμίνῳ καταναλίσκει ἐκεῖνο τὸ θεῖον πῦρ πᾶσαν ἁμαρτίαν. Ὅθεν εἰς τοιαῦτα ἀποτελέσματα ἀποβλέπων τις τῶν παλαιῶν Θεολόγων ἔλεγεν, ὅτι ὁ ζυγὸς τοῦ θείου ἔρωτος, ὅσον γλυκέως βαρύνει, τόσον ἐνδόξως δεσμεύει, ὅσον χαριέντως θλίβει, τόσον ἰσχυρῶς φυλάττει, ὅσον ἀσμένως πιέζει, τόσον σοφῶς παιδεύει. Ὢ μακάριος ἔρως, ἀπὸ τὸν ὁποῖον φυτρώνει ἠθῶν τὸ κάλλος, ἔργων ἡ καθαρότης, σοφίας τὸ βάθος, νοημάτων τὸ ὕψος, Γραφῶν ἡ ἑρμηνεία, ἁγιότητος ἡ ἐπιθυμία, ἀρετῶν ἡ καρποφορία, τῶν μελλόντων ἐλπὶς ἡ βεβαία, δώρων ἡ μεγαλειότης! Καὶ τί περισσότερον; Ἕνωσις ψυχῆς ἀνθρώπου μετὰ Θεοῦ.
Καὶ λοιπὸν μὲ δίκαιον τρόπον ἔχει καὶ τὴν σύγκρισιν μὲ τὸν ἥλιον. Διότι καθὼς αὐτὸς σκοτίζει τοὺς λοιποὺς ἀστέρας καὶ ὡς μὴ ὑπάρχοντας δεικνύει αὐτοὺς μὲ τὴν ἰδικήν του ὑπερβολικὴν λαμπρότητα, οὕτω καὶ ὁ θεῖος ἔρως πάσας τὰς ἄλλας ἀρετὰς φωτίζει, αὐξάνει, φυλάττει καὶ ὑπερβαίνει τόσον ὅσον ὁ ἥλιος τοὺς λοιποὺς ἀστέρας. Ὢ πόση αἰσχύνη, ὢ πόσον κοκκινίζει τὸ πρόσωπόν μου, ὅταν γυρίσω νὰ ἴδω τὸν ἔρωτα τοῦτον τὸν θεῖον, ὅστις κατοικεῖ μέσα εἰς τὰς σημερινὰς καρδίας! Ζητῶ τὸν τόπον τὸν ἀνώτερον τῆς καρδίας, δὲν τὸν εὑρίσκω, οὔτε εἰς τὸ δεύτερον μέρος, οὔτε εἰς τὸ τρίτον, μόλις εἰς τὸ κατώτατον μέρος εὑρίσκω ἕνα σπινθῆρα σκοτεινόν, ψυχρόν, γυμνὸν ἀπὸ ἔργα πίστεως. Μόλις φαίνεται ὁ σπινθὴρ αὐτὸς μὲ μίαν σκιὰν τῆς εὐσεβείας. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ ἐλάχιστος, σπινθὴρ τῆς θείας ἀγάπης εἶναι τόσον ἀθεμελίωτος, τόσον ἀστήρικτος, ὥστε εἶναι ἄξιος νὰ τὸν παρομοιάσῃς μὲ ἕν καλάμιον. Κλίνει τοῦτο ἐδῶ καὶ ἐκεῖ καὶ ἀπὸ τὸ παραμικρὸν φύσημα τοῦ ἀέρος. Μετατίθεται καὶ ἐκεῖνος, κλίνει, προδίδεται καὶ ἀπὸ τὸ ἐλάχιστον φύσημα τῶν πειρασμῶν, τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τῶν κοσμικῶν πραγμάτων. Ὢ τῆς ἀθλιότητος, ὢ τῆς ἀξιοδακρύτου συμφορᾶς! Οὗτος εἶναι ὁ θεῖος ἔρως; Αὕτη εἶναι ἡ θερμὴ ἁγάπη, τὴν ὁποίαν σοῦ ζητεῖ ὁ Θεὸς καὶ ὡς πλάστης καὶ ὡς εὐεργέτης καὶ ὡς ἐλευθερωτής; Αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος τόπος τὸν ὁποῖον σοῦ ζητεῖ εἰς τὴν καρδίαν; Διατί σὲ ἠγάπησε πρὸ πάντων; Διὰ τοιοῦτον κέρδος ψυχροῦ ἔρωτος ἔγινεν ὅμοιος; Ἂς λάβωμεν αἴσθησιν δι’ ἀγάπην Θεοῦ, ἂς ζητήσωμεν κἄν ἀπὸ τὴν σήμερον τὸ πῦρ τοῦ θείου ἔρωτος, μὲ τοὺς σταλαγμοὺς τῶν δακρύων, μὲ τὴν ἀποχὴν πάσης πονηρᾶς συνηθείας, μὲ ἀληθινὴν ἐλπίδα τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, ὧν ἀξιωθείημεν ἅπαντες ἐν Χριστῷ τῷ ἀληθινῷ Θεῷ ἡμῶν. Ἀμήν.