Σήμερον ὁπότε πανηγυρίζομεν οἱ ἁμαρτωλοὶ τὴν τεσσαρακοστὴν ἡμέραν ἀπὸ τῆς ἁγίας Σου Κοιμήσεως, δεῖξον τὰ ἐλέη Σου, δεῖξον τὴν δυναστείαν σου εἰς ἐμέ, καθὼς καὶ εἰς πολλοὺς ἄλλους ἔδειξας κατὰ ταύτην τὴν ἁγίαν ἡμέραν· πολλὰ γὰρ ἰσχύει δέησις Μητρὸς πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου· μὴ παρίδῃς τὰ δάκρυά μου, μὴ παραβλέψῃς τοὺς στεναγμούς μου· σπλαγχνίσθητι τὸ βάρος τῆς μακρᾶς μου ἀσθενείας καὶ τοὺς μεγάλους καὶ ἀνυποφόρους πόνους· μὴ κωλύσωσι τὰ ἀπὸ νεότητός μου ἁμαρτήματα τὴν ἄπειρόν σου ἀγαθότητα, ἀλλὰ χάρισόν μοι τὴν ζητουμένην καὶ ποθουμένην ὑγείαν».
Οἱ συναθροισθέντες εἰς τὸν Ναόν, ἀκούοντες τὰ τοιαῦτα παρακλητικὰ λόγια ὅπου ἔλεγε μετὰ δακρύων ὁ Θεόδωρος, ἐλυπήθησαν καὶ ἔκλαυσαν παρακαλοῦντες καὶ αὐτοὶ διὰ τὴν θεραπείαν του· καὶ κατὰ τὴν τάξιν Ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ, ἔψαλλον τὸν Ἑσπερινὸν καὶ τὸν Ὄρθρον, τὴν ἀκολουθίαν δηλαδὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου· καθ ἣν δὲ ὥραν ἐψάλλοντο οἱ Κανόνες, ἐξῆλθεν εἷς ἐκ τῆς Ἐκκλησίας διά τινα ἀνάγκην, καὶ ἐπιστρέψας οὗτος μετὰ βίας, εἶπε πρὸς τοὺς ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας· «Ἀδελφοί, ἤκουσα πολλοῦ λαοῦ ταραχὴν καὶ θόρυβον πρὸς τὸ μέρος τῆς θαλάσσης, ὡς νὰ ἔρχωνται πρὸς ἡμᾶς». Τοῦτο ἀκούσαντες ἐκεῖνοι ἐφοβήθησαν μεγάλως διότι τὸ Μοναστήριον εὑρίσκετο πλησίον τῆς θαλάσσης καὶ ἠνωχλεῖτο συχνὰ ἀπὸ τοὺς πειρατάς· μάλιστα ἐκ τοῦ μέρους ἐκείνου ἐξήρχοντο καὶ ἔκαμνον πολλὰς κλοπὰς καὶ αἰχμαλωσίας εἰς τὰ διάφορα χωρία τῆς νήσου. Ἐξῆλθον καὶ ἄλλοι τῆς Ἐκκλησίας διὰ νὰ βεβαιωθῶσι περὶ τῶν λεγομένων, καὶ ἐπιστρέψαντες εἶπον, ὅτι «αὐτὴ ἡ ταραχὴ οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν εἰμὴ βαρβάρων ἐπιδρομὴ ἐρχομένων διὰ νὰ μᾶς αἰχμαλωτίσωσιν». Ὅθεν ἐκ τοῦ φόβου των, ἀφήσαντες τὴν ἀκολουθίαν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν, ἔφυγον ὅλοι εἰς τὰ βουνά, καὶ ἄλλοι ἐκρύβησαν εἰς τὰ δάση διὰ νὰ προφυλαχθῶσιν ἀπὸ τοιοῦτον κίνδυνον, ἂν καὶ δὲν ἔβλεπον τίποτε, διότι ἦτο ἀκόμη νύξ. Ἐκ τοῦ φόβου καὶ τῆς βίας ἀναχωρήσαντες πάντες, ἐγκατέλειψαν τὸν παράλυτον Θεόδωρον, ὡς νὰ μὴ εἶχεν οὗτος τέκνα καὶ συγγενεῖς, ἀλλ’ ἐβιάζοντο ποῖος νὰ φύγῃ πρότερον χωρὶς κἂν νὰ εἰδοποιήσωσιν αὐτόν· μείνας δὲ οὗτος ἀκίνητος ὡσεὶ νεκρὸς καὶ ἀπηλπισμένος ἀπὸ πάσης ἀνθρωπίνης βοηθείας ἤρχισε προσευχόμενος πρὸς τὴν Θεοτόκον μεγαλοφώνως καὶ μετὰ δακρύων λέγων· «Ὦ Παρθενομῆτορ Μαρία Θεοτόκε, Δέσποινα τοῦ κόσμου καὶ ἐλπὶς ἐμοῦ τοῦ δυστυχοῦς, ἰδοὺ πάντες ἔφυγον καὶ ἐμὲ ἀφῆκαν μόνον καὶ ἀβοήθητον· δι’ ὃ παρακαλῶ τὴν ἁγίαν σου Χάριν νὰ μὲ βοηθήσῃς καὶ νὰ μὲ σκεπάσῃς ὑπὸ τὴν σκέπην τῶν πτερύγων σου, ἵνα διαφύγω τὰς ἀσπλάγχνους χεῖρας τῶν ἀθέων βαρβάρων».