Τὴν ἑπομένην διέταξε τὸν Οἰκονόμον νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸ χωράφιον καὶ νὰ τοποθετήσῃ σημεῖα εἰς τὸ μετὰ τὸν Ἑσπερινὸν σπαρὲν τεμάχιον διὰ νὰ γνωρίζεται. Ὅτε δὲ ἔφθασεν ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ, μετέβη ὁ Ἅγιος μετὰ τοῦ Οἰκονόμου εἰς τὸ σημειωθὲν χωράφιον καὶ διέταξε τοὺς θεριστὰς νὰ θέσωσι πῦρ, ἵνα καῇ ὁ καρπὸς τοῦ μέρους ἐκείνου, εἰπών, ὅτι εἶναι ἄδικον νὰ ἑνωθῇ ὁ καρπὸς αὐτὸς μετὰ τοῦ καρποῦ τοῦ ἄλλου χωραφίου, καθ’ ὅσον ὁ Θεὸς εὐλογεῖ τὴν ἐργασίαν τῶν ἐργασίμων ἡμερῶν καὶ ὄχι τὴν ἐργασίαν τῶν ἑορτῶν. Διότι αἱ ἑορταὶ καθιερώθησαν ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας πρὸς δοξολογίαν καὶ λατρείαν τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι διὰ βιοτικὰς ἐργασίας. Ὁ δὲ Οἰκονόμος καὶ οἱ λοιποὶ Μοναχοὶ ἐδίσταζον νὰ θέσωσι πῦρ, λέγοντες ὅτι, ἐὰν εἰς τὸ σημειωθὲν μέρος ἀνάψωσι πῦρ, τοῦτο θέλει ἐξαπλωθῆ καὶ εἰς τὸ ἄλλο χωράφιον, μεθ’ οὗ συνέχεται. Ἀλλ’ ὁ Ἅγιος, πεπεισμένος ὅτι μόνον ἡ ἐργασία τῆς Ἑορτῆς θέλει καῆ, οὐχὶ δὲ καὶ ἡ ἐργασία τῶν ἄλλων ἡμερῶν, ἐπέμενε, διατάσσων αὐτοὺς νὰ ὑπακούσωσιν εἰς τὴν ἐντολήν του. Τότε ὁ Οἰκονόμος, ὑπακούσας εἰς τὴν προσταγὴν τοῦ Ἁγίου, μὲ τρέμουσαν χεῖρα ἤναψε πῦρ καὶ ἔθεσεν αὐτὸ εἰς τὸ σημειωθὲν μέρος. Τοῦτο δὲ ὡς ἐκάη, εὐθὺς ἐσβέσθη τὸ πῦρ χωρὶς νὰ βλάψῃ οὐδὲ κατ’ ἐλάχιστον τὸ λοιπὸν ἐσπαρμένον χωράφιον.
Ἄριστον ἀληθῶς, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, τοῦτο τὸ παράδειγμα, τὸ ἐπιβεβαιοῦν τὴν ἁγιότητα τῶν ἑορτῶν, τὰς ὁποίας ὀφείλομεν νὰ τιμῶμεν, ἐπισκεπτόμενοι τὰς Ἐκκλησίας καὶ προσφέροντες τὴν λατρείαν ἡμῶν πρὸς τὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ Πλάστην καὶ εὐχαριστοῦντες Αὐτὸν δι’ ὅσα ἀγαθὰ ἐδώρησε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ δωρίζῃ εἰς ἡμᾶς. Μὴ λησμονῶμεν, ἀδελφοί, ὅτι ὁ Θεός, τελειώσας τὸ ἔργον τῆς δημιουργίας, ἀνεπαύθη τῇ ἑβδόμῃ ἡμέρᾳ ἁγιάσας αὐτὴν καὶ εἰπών· «Ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου· τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ Σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου» (Ἐξοδ. κ’ 9-10). Ἂς τιμήσωμεν λοιπὸν καὶ ἡμεῖς τὰς ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας καθιερωμένας ἁγίας τῶν ἑορτῶν ἡμέρας, ἵνα ὁ Θεὸς εὐλογήσῃ τὰ ἔργα ἡμῶν καὶ παράσχῃ εἰς ἡμᾶς πλούσια τὰ ἐλέη Του. Ἀλλ’ ἂς ἐπανέλθωμεν πάλιν εἰς τὴν διήγησιν ἡμῶν.
Τὴν φήμην τοῦ Ἁγίου καὶ τὰ κατορθώματα, αὐτοῦ ἀκούοντες οἱ εὐλαβεῖς Χριστιανοί, ἔτρεχον πανταχόθεν καὶ ἤρχοντο εἰς τὴν Μονὴν οἱ μὲν ἵνα ἴδωσι καὶ προσκυνήσωσι τὸν Ἅγιον, οἱ δέ ὑπὸ ἀσθενείας τινὸς κατεχόμενοι, νὰ λάβωσι παρ’ αὐτοῦ θεραπείαν.