Εἰς τοῦτο δὲ τὸν παρεκίνει ὁ δαίμων, διὰ νὰ λυπήσῃ τὴν Ἁγίαν ὁ ἐναγέστατος· τόσον δὲ τὸν ἐσκότισε μίαν νύκτα, ὥστε ἔδραμε πρὸς τὸ Μοναστήριον, νομίζων δὲ ὅτι εὗρε τὴν θύραν ἀνοικτήν, ἐπῆγεν εἰς τὸ κελλίον τῆς Μοναχῆς, τὴν ὁποίαν ἠγάπα· τοῦ ἐφάνη δὲ κατὰ φαντασίαν δαίμονος πὼς ἔπεσε μετ’ αὐτῆς εἰς τὸ στρῶμα καὶ ἔκαμνε τὴν ἐπιθυμίαν του, αὐτὸς ὅμως ὁ ταλαίπωρος ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν καὶ συνετρίβη. Ὄχι δὲ μόνον τὸ σῶμά του ἐπληγώθη, ἀλλὰ καὶ ὁ δαίμων, εὑρίσκων αὐτὸν εἰς τὴν κακὴν γνώμην, εἰσῆλθεν εἰς τὰ ἐντόσθιά του καὶ τὸν ἐτάρασσε.
Τὸ πρωῒ λοιπόν, ὅταν ἤνοιξεν ἡ θυρωρὸς καὶ τὸν εἶδε ὅτι ἔκειτο ἀπ’ ἔξω δαιμονιζόμενος, ἀφρίζων τὸ στόμα καὶ συντριβόμενος, τὸ ἀνήγγειλε πρὸς τὴν Ἁγίαν, ἥτις ἐγνώρισε τὴν αἰτίαν, πίπτουσα δὲ εἰς προσευχὴν ἔλεγε· «Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὅστις δὲν μᾶς ἀφῆκε νὰ γίνωμεν θήρα καὶ θύματα τοῦ δαίμονος». Τὸν ἔστειλε τότε εἰς τὸν Ναὸν τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας νὰ ἰατρευθῇ τάχα ἐκεῖ διὰ νὰ φύγῃ τὸν ἀνθρώπινον ἔπαινον· εἰς ὀλίγας δὲ ἡμέρας φαίνεται εἰς τὸ ὅραμα τῆς Εἰρήνης ἡ Ἀναστασία καὶ τῆς λέγει· «Διὰ νὰ μὲ πειράξῃς μοῦ ἔστειλες αὐτὸν τὸν δαιμονιζόμενον; Ἤξευρε, ἀδελφή μου ἠγαπημένη, ὅτι μόνον σὺ δύνασαι νὰ τοῦ δώσῃς τὴν ἴασιν». Ἔστειλε τότε ἡ Ἁγία καὶ τὸν ἔφεραν οὕτω δεδεμένον καθὼς εὑρίσκετο. Ἀλλὰ δὲν τὸν ἐθεράπευσε σύντομα, διὰ νὰ μὴ γνωρισθῇ τὸ θαυμάσιον, ἀλλὰ τὸν ἔδεσαν εἰς μίαν κολῶναν τῆς Ἐκκλησίας, ἔκαμνε δὲ ὁμοῦ μὲ τὰς ἄλλας καθ᾽ἡμέραν προσευχὴν δι’ ἐκεῖνον. Ὅταν δὲ ἐλειτούργησεν ὁ ἱερεὺς καὶ ἀπέθεσε τὰ Ἅγια μετὰ τὴν μεγάλην εἴσοδον ἠγριώθη πολλὰ ὁ δαιμονιζόμενος· κόψας δὲ τὴν ἅλυσον, ἔδραμεν εἰς τὸ Ἅγιον Βῆμα καὶ ἁρπάσας τὸν ἱερέα τὸν ἐδάγκανεν εἰς τὸν ὦμον ὡς νὰ φάγῃ τὰς σάρκας του.
Προφθάσασα τότε ἡ Ἁγία τὸν ἐπρόσταξε νὰ μείνῃ ἀκίνητος, αὐτὸς δέ, ὅταν τὴν εἶδεν, ἐτρόμαξε, θέλων δὲ νὰ φύγῃ, δὲν ἠδύνατο ποσῶς νὰ σαλεύσῃ ἀπὸ τὸν τόπον του, ἐπειδὴ ἐκρατεῖτο ἀοράτως μὲ τὸ πρόσταγμα τῆς Ἁγίας ἀπὸ δυνατωτέραν ἅλυσον. Ὅταν δὲ ἡ λειτουργία ἐτελείωσεν, ἔμεινεν ἡ Ἁγία μοναχὴ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μὲ τὸν δαιμονιζόμενον καὶ πίπτουσα εἰς τὴν γῆν ἔκαμε πρὸς Κύριον δέησιν. Ἔπειτα ἠγέρθη καὶ ἐξήταζε τὸν δαίμονα, καὶ ἐπρόσταξε νὰ εἴπῃ τὴν αἰτίαν καὶ τὸν τρόπον, πῶς εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον τὸν ἄνθρωπον. Τότε αὐτὸς καὶ μὴ θέλων ἔδωκεν ἀληθινὴν ἀπόκρισιν εἰς πᾶσαν ἐρώτησιν, ὑπὸ τῆς θείας δυνάμεως βιαζόμενος.