Ταῦτα εἰπὼν ὁ Ἅγιος ἔγινεν ἄφαντος. Ἡ δὲ Ἁγία ἐπῆρε τὴν πάσχουσαν καὶ δύο ἀδελφὰς προκρίτους, ἀπελθοῦσα δὲ εἰς τὸν ρηθέντα Ναὸν τῶν Βλαχερνῶν προσηύχοντο ὅλην τὴν ἡμέραν μὲ δάκρυα· περὶ δὲ τὸ μέσον τῆς νυκτὸς ἐκ τοῦ κόπου ἀπεκοιμήθησαν. Βλέπει τότε εἰς τὸν ὕπνον της ἡ Ἁγία λαὸν πολύν, οἵτινες ἡτοίμαζον τοὺς δρόμους χρυσοφορεμένοι καὶ πάμφωτοι, ραντίζοντες μὲ εὐωδέστατα ἄνθη καὶ θυμιάζοντες. Τότε ἡ Ἁγία ἠρώτησεν αὐτούς, διατὶ ἔκαμναν τόσην ἑτοιμασίαν καὶ πρόοδον. Οἱ δὲ ἀπεκρίθησαν ὅτι ἡ Μήτηρ τοῦ Θεοῦ ἔρχεται, ἑτοιμάσου δὲ καὶ σὺ νὰ ἀξιωθῇς νὰ τὴν προσκυνήσῃς. Τότε ἦλθε καὶ ἡ Παντάνασσα ἀκολουθούντων αὐτὴν ἀστραπηφόρων πλήθους ἀμετρήτου. Τὸ δὲ θεῖον αὐτῆς καὶ σεβάσμιον πρόσωπον ἐξέχεε τόσην λάμψιν, ὥστε δὲν ἠδύνατο νὰ τὸ βλέπῃ ἄνθρωπος. Ἀφοῦ δὲ εἶδεν ὅλους τοὺς ἀρρώστους ἡ Δέσποινα, ἦλθε καὶ εἰς τὴν μαθήτριαν τῆς Εἰρήνης. Τότε πίπτει εἰς τοὺς ἀχράντους πόδας τῆς Παναγίας ἡ Ἁγία ἔμφοβος ὅλη καὶ ἔντρομος· ἤκουσε δὲ ὅτι ἐφώνησεν ἡ Θεοτόκος τὸν μέγαν Βασίλειον, καὶ τὸν ἠρώτησε διὰ τὴν Εἰρήνην, τί ἐχρειάζετο. Ὅστις εἶπεν ὅλην τὴν ὑπόθεσιν ὡς ἄνωθεν. Τότε λέγει πάλιν ἡ Δέσποινα· «Καλέσατε τὴν Ἀναστασίαν»· καὶ ὅταν ἦλθεν, εἶπε πρὸς αὐτήν· «Ὑπάγετε μὲ τὸν Βασίλειον εἰς τὴν Καισάρειαν, ἐξετάσατε μὲ ἐπιμέλειαν, καὶ νὰ θεραπεύσητε ταύτην τὴν κόρην, ὅτι εἰς σᾶς ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου ταύτην τὴν χάριν ἐχάρισε».
Τότε προσκυνήσαντες τὴν Θεοτόκον, ἡ Ἀναστασία καὶ ὁ Βασίλειος ἀνεχώρησαν μετὰ σπουδῆς, νὰ τελέσουν τὸ προστασσόμενον· φωνὴ δὲ ἐγένετο πρὸς τὴν Ὁσίαν λέγουσα· «Ὕπαγε εἰς τὸ Μοναστήριόν σου, καὶ ἐκεῖ θέλει θεραπευθῆ. Ὅταν λοιπὸν ἐξύπνησεν ἐφανέρωσε πρὸς τὰς ἄλλας τὴν ὅρασιν· ὅθεν ἀνεχώρησαν χαίρουσαι. Ἦτο δὲ ἡμέρα Παρασκευὴ καὶ τὴν ὥραν τοῦ Ἑσπερινοῦ συνήχθησαν ὅλαι εἰς τὸν Ναόν· λέγουσα δὲ τὴν ὀπτασίαν ἡ Ὁσία, ἐπρόσταξε νὰ σηκώσουν ὅλαι πρὸς τὸν οὐρανὸν τὰς χεῖρας καὶ τὰ ὄμματα, νὰ φωνάζουν τό, Κύριε ἐλέησον! ἐξ ὅλης καρδίας μὲ δάκρυα. Μετὰ πολλὴν ὥραν, ὅταν ἐβράχη ὅλον τὸ δάπεδον τοῦ Ναοῦ ἀπὸ τὰ δάκρυα, ἐφάνησαν εἰς τὸν ἀέρα πετόμενοι (ὦ τῶν θαυμασίων σου, Χριστὲ Βασιλεῦ παντοδύναμε!) ἡ καλλιμάρτυς Ἀναστασία καὶ ὁ μέγας Βασίλειος· φωνὴ δὲ ἀπὸ τούτους ἐξῆλθε λέγουσα· «Ἅπλωσον, Εἰρήνη, τὰς χεῖράς σου, δέξου ταῦτα καὶ μὴ μᾶς ὀνειδίζῃς πλέον ἄδικα». Ταῦτα τῆς εἶπεν ὁ μέγας Βασίλειος, διότι ἐνώπιον τῆς εἰκόνος του ηὔχετο ἡ Ἁγία, καὶ τοῦ ἔλεγε νὰ διώξῃ τοὺς μάγους ἀπὸ τὴν Καισάρειαν.