Οὕτω δὲ πράγματι κατὰ τὸν πόθον της τὴν ἐσόφιζεν ὁ Κύριος καὶ ἐκυβέρνα τὰς ἀδελφὰς θαυμασιώτατα, τὰς ἐδίδασκε δὲ μὲ τόσην σοφίαν, ὥστε ἐπερίσσευεν εἰς τὸ λέγειν τοὺς διδασκάλους καὶ ρήτορας καὶ πρὸς πίστωσιν τούτου, ἀκούσατε ὀλίγα τινὰ ἀπὸ τὰ πολλὰ παραγγέλματα καὶ τὰς νουθεσίας, τὰς ὁποίας ἔλεγεν ἡ ἀξιομακάριστος.
«Ἠξεύρω καλά, ἐν Χριστῷ ἀδελφαὶ καὶ τίμια ἀναθήματα εἰς τὸν Θεόν, ὅτι δὲν ἦτο πρέπον καὶ εὔλογον νὰ σᾶς διδάσκω ἐγὼ ἡ ἀναξία καὶ ἀγράμματος· ἀλλ’ ἐπειδὴ τὰ κρίματα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνεξερεύνητα καὶ ἀκατανόητα, καὶ ᾠκονόμησεν ἡ χάρις του νὰ γίνω προεστῶσα ἐγὼ ἡ εὐτελὴς δούλη σας, παρακαλῶ σας νὰ μὲ ὑπακούετε καὶ νὰ ἀκούετε τοὺς λόγους τῆς ἐμῆς ταπεινώσεως. Ὅτι ἐὰν δὲν φυλάξωμεν τοὺς νόμους καὶ τὰς τάξεις τούτου τοῦ σχήματος, ὅπερ φοροῦμεν, καὶ δὲν κάμωμεν ὅσα ἐνώπιον Θεοῦ καὶ Ἀγγέλων ὑπεσχέθημεν, οὐδὲν ὠφελούμεθα. Καθὼς καὶ ἡ πίστις χωρὶς ἔργων εἶναι νεκρά, ὡς ἠκούσαμεν. Ὁ Κύριος ἔταξε νὰ μᾶς δώσῃ διὰ τὸν ὀλίγον κόπον, τὸν ὁποῖον ὑπεμείναμεν ἐδῶ προσκαίρως, οὐρανῶν Βασιλείαν καὶ ζωὴν ἀτελεύτητον, τρυφὴν ἀκήρατον καὶ ἀπόλαυσιν αἰώνιον. Τὰς ὑποσχέσεις ταύτας τοῦ Κυρίου ἐπιστεύσαμεν, ὡς ἔπρεπεν· ὅθεν ἀφήσαμεν τὰ τοῦ κόσμου τερπνὰ ὡς ψευδῆ καὶ πρόσκαιρα διὰ νὰ κληρονομήσωμεν τὰ ἀληθῆ καὶ αἰώνια. Λοιπὸν ἐὰν δὲν φυλάξωμεν τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, ἄθλιαι ἡμεῖς καὶ ταλαίπωροι· ὅτι καὶ τὰ πρόσκαιρα ἐχάσαμεν, καὶ τῶν αἰωνίων ὑστερούμεθα μετὰ τῶν μωρῶν παρθένων, ὡς μωραὶ καὶ ἀνάξιαι. Ἐπειδὴ λοιπὸν ἡ ψυχὴ δὲν δύναται νὰ μερισθῇ εἰς δύο τμήματα, δηλαδὴ νὰ ἔχωμεν τρυφὴν καὶ ἐγκράτειαν, ὑψηλοφροσύνην καὶ ταπείνωσιν, οὔτε τὰς ἄλλας ἀρετὰς νὰ ἀποκτήσωμεν, ἐὰν δὲν ἀφήσωμεν καὶ μισήσωμεν ὅλως τὰ ἐναντία ἐλαττώματα, ἂς κοπιάσωμεν νὰ διώξωμεν ἀπὸ τὴν ψυχήν μας πᾶσαν κοσμικὴν ἐπιθυμίαν, διὰ νὰ εἶναι καὶ τὰ ἔσωθεν ἡμῶν ὡς τὰ ἔξωθεν· ὅτι αἱ ἀρεταὶ τῆς ψυχῆς εἶναι ἀπὸ τὰς σωματικὰς προτιμότεραι· καὶ δὲν μᾶς ὠφελεῖ ποσῶς ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία, καὶ αἱ ἄλλαι σκληραγωγίαι τοῦ σώματος, ὅταν λείψουν αἱ ἀρεταὶ τοῦ πνεύματος, ἤτοι ταπεινοφροσύνη, σωφροσύνη, ἀγάπη, συμπάθεια, ἐλεημοσύνη πρὸς τοὺς πένητας καὶ ἄλλα ὅμοια ἔργα χρηστὰ καὶ θεάρεστα. Μετὰ δὲ ταῦτα ἂς ἐπιμελώμεθα καὶ τὰς σαρκικὰς ἀρετάς, νὰ νηστεύωμεν τὸ κατὰ δύναμιν».