ὅταν ἐπαρρησιάσθη ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως Σολομῶντος καὶ εἶδε τόσην δόξαν, ἤκουσε τόσην σοφίαν, εἶπε πρὸς αὐτόν· «Βασιλεῦ, ἐγὼ ἤκουον διὰ τὴν βασιλείαν σου πράγματα παράδοξα, ἀλλὰ δὲν ἐπίστευον εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μοῦ ἔλεγον, ἕως ὅτου ἦλθον καὶ τὰ βλέπω μὲ τοὺς ὀφθαλμούς μου· «Οὐκ ἐπίστευσα τοῖς λαλοῦσί μοι, ἕως ὅτου παρεγενόμην καὶ ἑωράκασιν οἱ ὀφθαλμοί μου» (Γ’ Βασ. ι’ 7). Τώρα τὰ βλέπω, τὰ πιστεύω, θαυμάζω καὶ ἀπορῶ· σοῦ λέγω ὅμως, ὅτι δὲν ἤκουσα ὅλα, ὅσα βλέπω· διότι ἐδῶ βλέπω ἄπειρα. Ἐξ ὅλων ὅσα βλέπω δὲν ἤκουσα μετὰ βίας οὔτε τὰ ἡμίση· «καὶ ἰδοὺ οὔκ ἐστιν οὐδὲ τὸ ἥμισυ καθὼς ἀπήγγειλάν μοι» (αὐτόθι).
Χριστιανοί, πολλὰ εἶναι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μᾶς λέγουν διὰ τὸν Παράδεισον· πολλὰ οἱ Προφῆται, πολλὰ οἱ Ἀπόστολοι, πολλὰ οἱ Διδάσκαλοι, πολλὰ αὐτὸς ὁ Χριστός· ὅλα μεγάλα, ὅλα ὑψηλά, ὅλα παράδοξα· «δεδοξασμένα ἐλαλήθη περὶ σοῦ ἡ πόλις τοῦ Θεοῦ» (Ψαλμ. πϛ’ 3). Ἡμεῖς, ὄχι ὅτι δὲν πιστεύομεν, ἀλλὰ δὲν καταλαμβάνομεν· ὁ νοῦς μας εἶναι πολὺ στενός, δὲν δύναται νὰ τὰ χωρέσῃ· εἶναι πολὺ παχύς, δὲν ἠμπορεῖ νὰ πετάξῃ. Ὅταν ὅμως ἀξιωθῶμεν νὰ ἴδωμεν ἐκεῖνο τὸ ἀνέσπερον φῶς, τὸ ὁποῖον κάμνει μίαν ἄδυτον ἡμέραν αἰωνίου μακαριότητος· νὰ ἴδωμεν τῶν Ἀγγέλων τὰ τάγματα· νὰ ἴδωμεν τῶν Ἁγίων τοὺς χορούς· νὰ ἴδωμεν τοὺς Μάρτυρας, τοὺς Ὁσίους, τοὺς Δικαίους, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ μακάριοι πολῖται τοῦ οὐρανοῦ· νὰ ἴδωμεν αὐτὴν τὴν Δέσποιναν Θεοτόκον Μαρίαν, τὴν Βασίλισσαν τῶν Ἀγγέλων, καθεζομένην ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ· νὰ ἴδωμεν αὐτὴν τὴν τρισήλιον Θεότητα· νὰ ἴδωμεν αὐτὸν τὸν Θεόν, πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· νὰ ἴδωμεν τὰ φυσικὰ ἰδιώματα τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν οὔτε ἀρχήν, οὔτε τέλος· νὰ ἴδωμεν τὰς τρεῖς ὑποστάσεις Του, τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὰ ὁποῖα εἶναι τρία πρόσωπα, ἀλλ’ εἷς καὶ μόνος Θεός· νὰ ἴδωμεν τὴν παντοδυναμίαν Του, τὴν σοφίαν Του, τὴν ἀγαθότητά Του, τὴν δόξαν Του, τὴν Βασιλείαν Του· τότε θέλομεν καταλάβει τὶ εἶναι ὁ Παράδεισος.
Θεέ μου! (θέλομεν εἴπει τότε εἰς τὸν Θεόν)· ἐγὼ ἤκουον πολλὰ διὰ τὸν Παράδεισον, ἀλλ’ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἤκουον, δὲν εἶναι τὸ ἥμισυ· «καὶ ἰδοὺ οὐκ ἔστιν, οὐδὲ τὸ ἥμισυ, ἀπὸ ἐκεῖνα ὅπου βλέπω» (ἔνθ’ ἀνωτ.). Ἤκουον πολλά, ἀλλὰ δὲν τὰ ἐκαταλάμβανα· τώρα ὅπου τὰ βλέπω, τὰ καταλαμβάνω· «ἀκοὴν μὲν ὠτὸς ἤκουόν σου τὸ πρότερον, νυνὶ δὲ ὁ ὀφθαλμός μου ἑώρακέ σε» (Ἰὼβ μβ’ 5). Βλέπω καὶ ὅλος χαίρομαι, ὅλος μακαρίζομαι, ὅλος δοξάζομαι.