Τότε ὁ εἰς σχῆμα κυνὸς φαινόμενος δαίμων, ἄν καὶ εἶναι φιλοψευδὴς ἐκ φύσεως καὶ δὲν θέλει ποτὲ νὰ εἴπῃ τὴν ἀλήθειαν, ὅμως χωρὶς νὰ θέλῃ (ὑπὸ τῆς θείας δυνάμεως βιαζόμενος) ὡμολόγησεν, ἔμπροσθεν πάντων, ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἤθελε νὰ κρύπτῃ καὶ νὰ τὰ φυλάττῃ ἀπόρρητα, λέγων· «Ἡμεῖς δὲν ἔχομεν καμμίαν ἐξουσίαν νὰ τυραννῶμεν τοὺς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι πιστεύουσιν εἰς τὸν Παντοκράτορα Θεὸν καὶ τὸν Χριστὸν τὸν Υἱὸν Αὐτοῦ, τὸν ὁποῖον ὁ Πέτρος καὶ ὁ Παῦλος ἐδῶ εἰς τὴν πόλιν ταύτην λαμπρῶς ἐκήρυξαν, μάλιστα βλέποντες τοὺς πιστοὺς αὐτοὺς ἀπὸ μακρὰν φεύγομεν· μόνον δὲ ἐκείνους τοὺς ὁποίους εὑρίσκομεν νὰ ἀγαπῶσι τὰ ἔργα μας, αὐτοὺς ἔχομεν ἐξουσίαν νὰ βασανίζωμεν, δηλαδὴ εἰδωλολάτρας, βλασφήμους, μοιχούς, φονεῖς, φαρμακεῖς καὶ ὑπερηφάνους καὶ ἄλλους ὁμοίους τούτων, οἵτινες χωρίζονται καὶ ἀλλοτριώνονται ἀπὸ τὸν Θεὸν μὲ τοιαῦτα ἀνομήματα, ἔρχονται δὲ πρὸς ἡμᾶς μὲ τὴν ἰδικήν των προαίρεσιν. Ἐκείνους μόνον πειράζομεν, ἐπειδὴ πράττουσιν ὅσα μᾶς ἀρέσκουσι, καταφρονοῦντες τὰ θεῖα προστάγματα. Ταῦτα οἱ περιεστῶτες ἀκούοντες, ἐθαύμασαν καὶ συγχρόνως ἐφοβήθησαν, πολλοὶ δὲ ἀπ’ ἐκείνους ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστόν, οἱ δὲ πιστοὶ ἐστερεώθησαν εἰς τὴν πίστιν καλλίτερον, ἀκούοντες τὴν ἀληθῆ μαρτυρίαν τοῦ δαίμονος, ὁ ὁποῖος ἐπιτιμηθεὶς ἀπὸ τὸν Ἅγιον ἔγινεν ἄφαντος. Ταῦτα ἰδὼν καὶ ἀκούσας ὁ βασιλεὺς ἐθαύμασε τὸν Τρύφωνα, καὶ τὸν ἐτίμησε περισσῶς ὡς ἔπρεπε καὶ πολλὰς δωρεὰς τοῦ ἐχάρισεν, ἔπειτα προσέταξε τὸν ἔπαρχον Πομπηιανὸν καὶ ἄλλους ἄρχοντας νὰ τὸν συνοδεύσουν ἕως εἰς τὸν τόπον του. Πορευόμενος δὲ ὁ Ἅγιος, διεμοίρασε καθ’ ὁδὸν εἰς τοὺς πτωχοὺς ὅλα τὰ ἀργύρια, τὰ ὁποῖα τοῦ ἐχάρισεν ὁ βασιλεὺς καὶ δὲν ἠθέλησε νὰ κρατήσῃ οὐδόλως δωρεὰν ἀπὸ ἀσεβῆ. Φθάσας δὲ εἰς τὴν οἰκίαν του, ἔκαμνε τὰ πρότερα θεραπεύων τοὺς ἀσθενεῖς καὶ ὁδηγῶν τοὺς πεπλανημένους πρὸς τὴν ἀλήθειαν.
Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Γορδιανοῦ, ἐβασίλευσεν ὁ εὐσεβὴς Φίλιππος, ὀλίγον καιρὸν ὅμως ἔζησεν, διότι πολεμῶν μὲ τοὺς Τρωγλοδύτας τὸν ἐφόνευσαν. Τότε ἔλαβε τὴν βασιλείαν ὁ δυσσεβὴς καὶ ἄδικος Δέκιος, ἄνθρωπος ὠμὸς καὶ ἄσπλαγχνος, εἰς φόνους καὶ αἵματα εὐφραινόμενος, ἔχων πολλὴν ζέσιν εἰς τὰ μιαρὰ εἴδωλα καὶ μῖσος ἄμετρον κατὰ τῶν Χριστιανῶν ὁ ἄχρηστος· ὅθεν δὲν ἐμερίμνα καὶ τόσον νὰ πολεμῇ