ὑρισκόμενος δὲ ὁ Ἅγιος εἰς τὸν ποταμὸν εἰς τὸν ὁποῖον ἔπλυνεν, ἤκουσε φωνήν τινα, ἥτις ἐκάλει αὐτὸν εἰς τὸ Μαρτύριον λέγουσα· «Μένιγνε, ἐλθὲ εἰς ἐμὲ καὶ θέλω σοὶ δώσει χάριν πολλήν». Ἔμφοβος δὲ ὁ Ἅγιος γενόμενος ἐταράχθη, καὶ πάλιν σκύψας ἔπλυνε τὰ ἱμάτια. Ἡ δὲ φωνὴ πάλιν λέγει πρὸς αὐτόν· «Μένιγνε, ἐλθὲ εἰς ἐμέ, ἵνα ἀπολαύσῃς τὰ ἡτοιμασμένα ἀγαθὰ εἰς τοὺς ἀγαπῶντας τὸ ὄνομά μου». Τότε ὁ θεῖος Μένιγνος δὲν περιέμεινε πλέον νὰ ἀκούσῃ καὶ ἐκ τρίτου τὴν φωνὴν ταύτην, ἀλλὰ πορευθεὶς ἔδωκεν ὅσα ξένα ἱμάτια εἶχε καὶ οὕτως ἡτοίμασε τὸν ἑαυτόν του προσμένων νὰ ἔλθῃ ὁ ἄρχων, ὅστις ἦλθε μετά τινας ἡμέρας καὶ ἐκάθισεν εἰς τὸ κριτήριον καὶ ἀνεγίνωσκε τὰ γράμματα τοῦ βασιλέως, τὰ ὁποῖα προσέτασσον νὰ τιμωρῶνται οἱ Χριστιανοί. Τότε ὁ γενναῖος οὗτος Μένιγνος, λαβὼν θεϊκὸν θάρρος, ἐπήδησεν εἰς τὸ μέσον καὶ ἁρπάσας τὰ βασιλικὰ γράμματα ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ ἄρχοντος κατέκοψεν αὐτὰ εἰς λεπτὰ τεμάχια καὶ κατεπάτησε μὲ τοὺς πόδας του, εἰπών· «Ἐν ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μου, ἐπιβαίνω ἐπάνω εἰς «ἀσπίδα καὶ βασιλίσκον» (Ψαλμ. ϟ’ 13) καὶ καταπατῶ τὰ παράνομα τοῦ βασιλέως Δεκίου προστάγματα».
Ταῦτα ὡς ἤκουσαν καὶ εἶδον οἱ τοῦ παρανόμου ἄρχοντος παρανομώτεροι ὑπηρέται ἔρριψαν τὸν Ἅγιον χαμαὶ και κατεπάτουν αὐτόν. Ἀφοῦ δὲ ἔδειραν αὐτὸν δυνατὰ καὶ κατέστησαν ἡμιθανῆ, ἤγειρεν αὐτὸν ὁ ἄρχων καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· «Κακὴ κεφαλή, εἰς ποῖον θαρρῶν ἔπραξας τοῦτο;». Ὁ Ἅγιος εἶπεν· «Εἰς τὸν Χριστόν μου». Τότε ὁ ἄρχων εἶπε· «Τοῦτον τὸν μωρὸν καὶ θρασυκάρδιον καὶ αὐθάδη κρεμάσατε εἰς ξύλον καὶ ξεσχίζετε τὰς σάρκας του δυνατά». Τόσον δὲ ἐξέσχισαν τὸν Μάρτυρα μὲ τὰς σιδηρᾶς χειράγρας οἱ ἄνομοι, ὥστε ἐφαίνοντο τὰ ἐντόσθια αὐτοῦ ἔξωθεν ἐκ τῶν πλευρῶν του. Καὶ ὁ μὲν Μάρτυς ἐκαρτέρει, προσευχόμενος καὶ ὑβρίζων τὸν ἄρχοντα, ὁ δὲ ἄρχων ἐβλασφήμει καὶ ἐθεομάχει βλέπων τὴν τοσαύτην ὑπομονὴν τοῦ Μάρτυρος καὶ ἐξαφθεὶς εἶπε· «Προστάσσω νὰ κατακοπῶσιν εἰς λεπτὰ τεμάχια τὰ δάκτυλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔκοψαν τὰ προστάγματα τοῦ βασιλέως». Καὶ εὐθὺς ἐθέρισαν τὰ δάκτυλα τῶν χειρῶν τοῦ Ἁγίου ἀπὸ μέσους τοὺς ἁρμούς καὶ ὤ τοῦ θαύματος! ἀντὶ δι’ αἷμα ἔρρευσε γάλα. Ἔπειτα ἐφυλάκισεν αὐτόν. Κατὰ δὲ τὴν ἑπομένην τὸν ἔφερε πάλιν εἰς ἐξέτασιν· ὁ δὲ Ἅγιος, τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας ἐνώπιον πάντων καὶ τὸν βασιλέα ἀναθεματίσας καὶ τὸν ἄρχοντα ὑβρίσας, ἐξέπληξεν ἅπαντας, διὸ καὶ ἀπεφασίσθη νὰ ἀποκεφαλισθῇ.