Ἠγέρθησαν λοιπὸν ἀμφότεροι καὶ εὐχαριστήσαντες τῷ Θεῷ καὶ ἀποχαιρετίσαντες ὁ εἷς τὸν ἄλλον, ἀπῆλθον ἕκαστος εἰς τὸν οἶκόν του χαίροντες καὶ ἀγαλλόμενοι. Τὴν νύκτα δὲ ἐκείνην πεσὼν ὁ γεωργὸς εἰς τὴν πτωχικήν του κλίνην ἀπεκοιμήθη καὶ ἰδοὺ ἦλθεν εἰς αὐτὸν Ἄγγελος λαμπροφανὴς καὶ τοῦ λέγει· ἐπειδὴ σὺ ἔπραξας τοιουτοτρόπως, διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς ἐχάρισέ σοι παιδίον ἄρρεν, καὶ θέλει κάμει εἰς αὐτὸ ὅ,τι ἐπιθυμεῖς, τοῦτο δὲ ἀφ’ οὗ ἀπογαλακτισθῇ καὶ εἰσέλθῃ ἐν Κωνσταντινουπόλει, θέλει δοξασθῆ εἰς τὴν γῆν καὶ θέλει προξενήσει εἰς τὸ γένος σου πολλὰ ἀγαθά. Ἐξυπνήσας δὲ ὁ γεωργὸς ἐδόξασε τὸν Θεόν. Δὲν παρῆλθε δὲ χρόνος πολὺς ἐν τῷ μεταξύ, ὅτε ἐγέννησεν ἡ γυνὴ τοῦ γεωργοῦ παιδίον ἄρρεν, καὶ τότε πάλιν ἦλθεν εἰς αὐτὸν Ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ λέγει· Κωνσταντῖνος θέλει ὀνομασθῆ τὸ παιδίον σου. Ἀφ’ οὗ δὲ ὠνομάσθη οὕτω τὸ παιδίον ἐν τῷ Ἁγίῳ Βαπτίσματι, καὶ ἀπεγαλακτίσθη, καὶ ἀφ’ οὗ ἔμαθεν ὀλίγα ἱερὰ γράμματα, ἀπῆλθεν εἰς Κωνσταντινούπολιν. Παραλαβοῦσα δὲ τοῦτο ἡ βασίλισσα, τὸ προσῳκείωσε μὲ τὸν βασιλέα Λέοντα τὸν Σοφόν, τὸν υἱὸν Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος, ὁ ὁποῖος τόσον πολὺ ἐδόξασε καὶ ἀνύψωσε τὸ παιδίον, ὥστε ἀποκατέστησε αὐτὸ καὶ Πατρίκιον καὶ παρακοιμώμενον (θαλαμηπόλον)· ὅθεν ἐκ τούτου ἐνεπλήσθησαν παντὸς ἀγαθοῦ οἱ γονεῖς του καὶ ὅλον τὸ γένος του [1].